TRAFİK KAZASI SONRASI PSİKOLOJİM BOZULDU?

Nereye kime ne yazacağımı bilemediğim için buraya yazıyorum artık dayanamıyorum yabancı da olsa görüşe ihtiyacım var 22 haziranda köyden dönerken trafik kazası geçirdik babam ve ben kardeşlerim başka bir arabada bizim arkamızdaydı annem de köyde biraz daha kalacaktı yükseğe çıkarken hızımız 100 e yaklaşıyordu inerken gaz pedalı takılı kalmış ve babam çok hafif frene basmış yüksek hız ve yol iyi olmadığı için toparlayamamış iki zikzak oldu ve yüksek şarampolde yan gittik daha sonra babam toparlayıp tam ters şekilde arabayı döndürdü ve geldiğimiz yolda ters istikamette araba durdu gözümün önünden gitmiyor 1 saniyede oldu bitti her şey kuzenim sürücü koltuğunun arkasında bende onun yanında oturuyordum nasıl ne oldu hatırlamıyorum arabadan çıkarken ben sürücü koltuğunun arkasındaki koltuktan çıktım o yan tarafımdan hiç kimsede bir sağlık sorunu yok ama aklımdan gitmiyor o an baba arabayı durdur diye bağırmam kuzenimin çığlıkları babamın o hali ertesi sabah hastaneden çıktığım zaman babamın ağlaması herkese iyiyim sorun yok diyorum ama kafamın içinde aynı şeyler dönüp duruyor dün akşam bu zamana kadar ailemden sakladığım şeyler için pişmanlık duyup babama 5. sınıftaki bana çıkma teklifi eden çocuktan 6. sınıftaki gizli facebook hesabımdan tutun da lise 1 ve 2 deki sevgilime kadar her şeyi anlattım bir şeyleri saklamak için hayatın çok kısa olduğunu anladım şu an 12. sınıfa geçtim ama kafamı toparlayıp ders bile çalışamayacağım sanırım babama 9 un sonu 20 gün ve 10 un başı 5 gün çok kısa bir zaman ve hiçbir şey yaşamamış bile olsam biriyle arkadaşlık kurduğumu söylediğimde zaten bunu önceden annemle bildiğini ama benim itiraf etmemi istediği için 2 yıldır hiçbir şey söylemediğini söyledi ve annem öğrendiğinde çok sinirlendiğini onu sakinleştirdiğini söyledi kötü bir evlat olduğumu düşünüyorum bunları bu zamana kadar söylemediğim için sevgili olduğum kişi de dahil hiçbir arkadaşımı sevmedim şimdiye kadar o lisenin rehavetiyle oldu ve pişmanım babam geçmişte kaldığını geride bırakmam gerektiğini hatamı anladıysam gerisinin boş olduğunu söylüyor sanki sakladığım bu şeyi asla söyleyemeyecek gibi hissettim o an anneme sen söyle dedim çünkü artık bu konuları açmaya cesaretim yok hayatın ne kadar kısa olduğunu her şey için geç olacağını anladım ailem ve arabadaki kuzenim dışında kimseyle görüşmek istemiyorum hiçbir arkadaşımla akrabamla görüşmek istemiyorum aklımdan silemiyorum o anları