Babamdan ciddi ciddi bıktım, yaptığı şeyler benim de hayatımı etkiliyor. Ne yapmalıyım? Biraz tüm aile problemlerim gibi ama?

Allah aşkına bıktım! Açık konuşaçağım. Durumumuz gayet iyi. Annem ve babam ayrı, baba tarafım üst sınıfın üstü diyebilirim. Ayrıldıktan sonra,-şükür ki-, ikisi de evlenmedi. Babam çalışmıyor. Ciddi ciddi çalışmıyor, çalışırken aldığı evlerin kirasını yiyor, banka faizini de. Sorunum o değil, kendisi alkolik, üstüne üstlük bipolar. Bipolar olduğunu kabul etmiyor. Parasını yemeye çalışan, onun seviyesine yakın bile olamayacak "arkadaşları" var. Evine geliyorlar, babam onların varoş evlerine gidiyor. Sorun değişik arkadaşlarının olması değil, beni ilgilendirmez ama onlar yüzünden babamın evine gidemiyorum. Benim odamdaki eşyaları çalmışlar- antika saatler, altın kaplama eşyalar, şifonyerim, dolabım-, hatta bir kez evine gittiğimde salondaki televizyonda -görmemek imkansız- olan müstehcen bir durdurulmuş video açıktı. Arkadaşları içerdeydi, ben bir genç kız olarak bundan o kadar rahatsız oldum ki. Kim olsa rahatsız olurdu. Zaten bu 1. Problem: babamın alkolik olması. 2. si babamın bipolar olması ve tedavi görmemesi, 3. sü arkadaş denilen ondan yararlanan varlıklar yüzünden evine gidememem, diğerlerini sonra anlatacağım. Babaannem hiç paramız yokmuş gibi davranıyor, allah aşkına ya şu an bir rakam vermek istemiyorum ama çok yüksek bir miktar, her ay lüks 4+1 bir ev alabilecek kadar diyeyim. Bin liraya bir ayakkabı alsam bile, çok harcama kızım gibi şeyler söylüyor. Baba tarafımdan kimse, ama kimse, bir kez bile beni dışarı çıkarıp "ne istiyorsan al kızım, sen bizim tek torunumuzsun" demediler, hiçbiri demedi. Ne almak istiyorsam hep uğraştım, akademik anlamda bir şeyler yaparsam istediklerimi yaparlar sandım. Ama tek yaptıkları şey elaleme beni anlatıp gururlanmak oldu. Off-white giyinmek istiyorum ben. Bir nike ayakkabı almak için ısrar etmek istemiyorum. Villalarımız varken apartmanlarda yaşamak istemiyorum. Babamın tuhaf arkadaşlarıyla karşılaşmak istemiyorum. Bmw'lere binmek istiyorum ben. Param varken harcamamak değil. Bir kez bile utandırmadım onları. Hâlime şükrediyorum ama geçen aylarda babaannem beni pazar gibi bir yere götürdüğünde anne tarafımla otururken ağlama krizi geçirdim. Ben tommy giymeye bile dayanamazken beni 5liralık tezgahın üstünde karışık kalitesiz tişörtlerin olduğu bir yere götürdü. Hiç kıyafetim kalmamıştı fakat inadına bir şey almadım. Biliyorum önemli bir şey gibi gözükebilir fakat benim sevgi anlayışım para üzerinden. Hep böyle öğrettiler bana. Yanlış bir şey yaparsam bir şey almazlardı, onları gururlandırdığımda bana para verirlerdi. Ama şimdi hiçbir şey yapmıyorlar. Arkadaşım falan desen hiç yok.