Hiç kimsem yok, ailem beni sevmiyor. Ne yapacağım?

Belki size ergence gelecek, ancak ciddi anlamda şu dünyada beni seven hiç kimse olduğunu düşünmüyorum ki zaten öyle. Ailemden başlamak üzere; onlara sanki bir yükmüşüm gibi davranıyorlar. Annem benden nefret ediyor, her ne kadar bunu söylemeyip intihar edeceğim dediğimde “Saçma sapan şeyler söyleme, seni seviyoruz” cümlesinin arkasına sığınıp seviyor duygusu vermeye çalışsa bile. Hiçbir derdimi umursamıyor, anlatınca dediği tek şey öfff oluyor. Sürekli kendi o saçma dertlerini anlatıp gelip hiç sen nasılsın anne diye sormuyorsun diyor. O bana düzgün karşılık verip, anlayışlı davranıp empati kuruyor mu ki de ben ona öyle davranayım.. Ondan hangi davranışı görürsem bende o şekilde davranıyorum yapım, karakterim gereği. Mesela ben hasta olduğum zamanlar bana hiç geçmiş olsun demez, ama benden dememi bekliyor en yakın zamanda yaşanan örneklerden biri. Odamdan çıkmıyorum daha doğrusu çıkamıyorum çünkü ne zaman çıkıpta yanına gitsem ortada hiçbir şey yokken bile kavga çıkartmayı başarıyor. Bende her seferinde ağlayarak odama geri dönüyorum.. Bana küfürler ediyor, onuruma dokunan laflar ediyor, 3 kere de hakkını haram etti çok küçük olaylar yüzünden.. Gururumu ve özgüvenimi onun sayesinde kaybettim. Geçen sene dediği o “Senin gibi çirkin çocuk doğuracağıma hiç doğurmasaydım, taş doğursaydım” “Sürtük” “Cehennemin dibine git” lafları hiç aklımdan çıkmıyor. Özgüven konusuna gelince de sen çok özgüvensizsin aşağılık kompleksin var psikoloğa git oluyor. Acaba neden? Nedeninin bana böyle şeyler demesi olduğunu söylüyorum “Sinirlenince elimde olmuyor” diyor.. Ama önemli olan şu ki, sinirine hakim olamayıp beni aşağılaması yüzünden kendimden nefret ediyorum. Kimim var ki? Neye güvenip kimden, neyden destek alabilirim ki? Gerçekten onlara bir yük olduğumu düşünmeye başladım. Tek bir arkadaşım dahi yok. Toplum içinde kendimi çok kötü hissediyor ve utanıyorum. Yapım utangaç ve buna ne yapsam engel olamıyorum, bu yüzden de okulda sürekli eziliyorum. Babamsa evde ben yokmuşum, sanki hiç çocukları olmamış gibi davranıyor. 1 aydır size yemin ederim ki aynı evin içinde konuşmuyoruz. Hiçbir çarem, kimsem yok, doğduğumdan beri böyle sanırım.. Hem çirkin, hem utangaç, hem bencil hem sürtükmüşüm meğer, anneler doğruları söyler ya hani.

Ne yapmalıyım ben..