Ailem gezmeme ve sosyal hayatım olmasına izin vermiyor?

22 yaşındayım ve ismiyle, eğitimiyle köklü ve çok iyi bir üniversitede öğrenciyim (bu bilgiyi veriyorum çünkü, hazırlanmam ve odaklanmam gereken büyük bir sınavım yok yani ve bölüm sınavlarım oldukça iyi). Mesela arkadaşlarımla dışarı çıkacağımı söylüyorum (ki yaşıtlarımın çoğu haber bile vermeden istediği çoğu şeyi yapıyor), ne gerek var evde buluşun diyorlar (ev de sadece bizim ev olabilir, ... nın evinde buluşucaz dediğimde de insanların evinde ne işin var oluyor). bir hobim olsun istiyorum, ne gerek var bu sana ne katıcak, çok sevdiğim voleybolun maçına gitmek istiyorum, ne işin var orda, izleyip napıcaksın, sana ne faydası var vs vs bir sürü soru.. Her yapacağım şeyler mutlaka bir şey öğretmeli ya da dersle alakalı olmalı, dersle ilgili olmayan her şey gereksiz onlara göre. Sosyal hayatı ve arkadaş edinmeyi gereksiz buluyorlar. İstanbul’da yaşıyorum ve bildiğiniz üzere gezilecek yerler saymakla bitmez. Tarihi olsun, turistik olsun bir sürü yer var ama 22 yıllık hayatımda gördüğüm yerler 10 u geçmez. Okul gezilerine (kulüp gezileri yani) hiç izin vermiyolar zaten anlayacağınız üzere. Öğretmenlerim üniversite sonuna kadar ne kadar gezseniz kâr bir daha o kadar gezemiceksiniz diyorlar ve ben sadece evde oturabiliyorum. 2-3 ayda bir arkadaşlarımla buluşabilirsek buluşuyoruz onun dışındaa hiçbir sosyal yaşantım yok. İzlediğim diziye, filme, gitmek istediğim tiyatroya sinemaya bile izin vermiyorlar, evdeki aktivitelerimi de kısıtlıyorlar. Sadece ev işlerini yapmam/öğrenmem gerektiğini söyleyip duruyorlar. Bu benim yararıma mı şimdi? 20-25 yaş arası insanların başında “öğretmen” yok diye kulüp gezisine yollamamak? Ev dışındaki hiçbir yere olumlu bakmamak? Sürekli tartışıyoruz ve ben çok daralıyorum, artık nefes alamıyomuş gibi hissediyorum. Arkadaşlarıma sürekli bahane uydurmak zorunda kalıyorum, “bugün akrabalara gidicez”, “aa diğer arkadaşlarıma sözüm var”, “ablam ve arkadaşıyla dışarı çıkıcaz”, “Hastayım” vs vs daha çoook çeşitlenir. Ve yaşıtlarıma bakıyorum, gezebildikleri kadar çok yer geziyorlar (şehir içi/dışı farketmeden), arkadaşlarıyla geçirebildikleri kadar vakit geçirip eğleniyorlar, ben ise (vaktim de varken) tek başıma evde oturup hiçbir şey yapmıyorum. İş hayatına girince de daha gezilmiyor zaten, böyle böyle geçliğim elimde kocaman bir hiçle bitiyor. Ne bir sertifikam var, ne madalyam, ne bir etkinliğe katılmışlığım.. İyi ki bunu yapmışım diyebileceğim hiçbir anım yok. Şimdi bize ne soruyosun, bizden ne istiyosun diyebilirsiniz, sadece yazmak istedim, kimseye de anlatamıyorum bari buraya yazayım dedim. Eğer daha iyi hissetmem, bunları takmadan, üzülmeden hayatıma devam edebileceğim tavsiyeleriniz varsa bekliyorum.