Konuşmak istiyorum çok hem de ama konuşamıyorum!?

özgüvenim az kucuklukten berı yabancı ortamlara pek alısamam. alısmak cok uzun surer alıssam bıle rahat olamam. cocuklukta pek bırsey yasamadım genelde hep calıstım o da 13 yasından sonra idi. kendimi ifade etmekte pek zorlanmam cumle kurabılırım ama ne konusacagımı bılmıyoru cunku sureklı acaba bırsey derler mi yanlıs konusuyorum ne hissettiler gibisinden dusunuyorum. evt cevremde kendımı pek rahat hissetmem cunku bariz bir şekilde sosyal fobim var

yani aslında 4 defa gittim ve hepsınde yarım bıraktım en fazla 2 hafta ılac kullandım. ama ılaclarla aslında bırseylerın degısmeyecegını yıne aynı seylerle karsılasınca sankı ılacları kullanmayı bıraktıktan sonra eskısı gıbı olacakmısım gibi geldi. ama yıne gıtmek ıstıyorum en azından kendımle barışmam gerek. su an bı tane seyredıyorum ama kendım ıcın bırsey yapmadım bugune kadar hep bı sıkayetcı tavırlar sankı bırı bana altın tepsıyle gelecek o gun duzelecegım gıbı ve gercekten sevılmeye cok ıhtıyacım var

suskun oolarak sevılıyorum aslında cok iyi biri oldugumu dusunuyorlardır fakat sessiz sakinn kalmak onları pekte heyecanlandırmaz sadece sevılırısn o kadar haz almazsın

üzgüvenı olmayan erkegi kımse sevmez ve bende kımsenın benı sevmeyecegını dusunuyorum. cok konusup ıtıcı ve komik duruma dusmek ıstemıyorum onun yerıne booyle sessiz sakın kalmak boyle biraz agır abi gibi takılmak belkı guven verır dıye dusunuyorum

yasım 23 bunun küçükkeni falan mkalmadı cunku kucukkende boyle sımdıde boyle. yanı sesım cıkmıyor konusmaya calısıyorum ama sureklı bı acaba bır rahatsızlık falan kendımı sevmıyom ayrıca begenmıyorum da

denemedım ama konussam bıle bı rahatsız oluyorum acabaları dusunerek.belkı baska bırı o kelımeyı daha ıyı aksettırebılır karsıya ama ben düz bir sekılde soyluyorum. sadece sunu soyleyebılırım kı ozguvenım yok!

en azında ıyı yanlarımı gorup onları dağ gibi yaparak bunlara guvenmem kendımı daha ıyı hıssetmeme sebeb olabilir