Artık abimle aynı evde kalmak istemiyorum?

artık o kadar sıkıldım ki ondan, düşüncesiz, patavatsız tavırlarından.. asla dediklerine katlanamıyorum, sesini dahi duymak istemiyorum. ayrı yemek yiyoruz ne zaman yan yana dursak bana laf atıyor kavga çıkıyor, önceden susardım ama artık maalesef sabrım taştı. bağırıyorum çağırıyorum sonra olan bana oluyor küfür yiyorum, şiddet görüyorum. normal anlarda bile yaptığı bir hareketten rahatsız olduğumu söylediğimde çok ağır küfürler ediyor ben düşündükçe kafayı yiyorum katlanmak istemiyorum artık. abi bile demek istemiyorum o kadar soğudum ki şerefsizden farkı yok benim için. babam desen zaten yok.. çok bıktım her gün ağlamaktan, arkadaşlarımın abilerine bakıyorum bir de kendi abime.. onlarınki sever benimki döver eline fırsat geçtiği an.. inanın bana çok sıkıldım ve sinirlerimi kontrol edemiyorum artık bu genç yaşımda intihar düşünmeye başladım.