Kuzenimle ilişkim hakkında. Bu sorunu halletmem lazım artık ama nasıl?

İçimde bir sıkıntı var. Özellikle kadın gözüyle nasıl görüldüğünü merak ettiğim için kadın üyelerin cevaplamasını isterim... Çocukluğumdan beri kuzenime bir ilgim var, kendisi benden 6 yaş büyük. Hep onun gibi birisi karşıma çıksın, birlikteliğim böyle biriyle olsun istemişimdir. İçe dönük, kendi halinde birisiyim, ama böyle olmamın ilişkisiz kalmaya mahkumluk demek olmadığını da biliyorum. Hoşlandığım kızlar oldu ama daha sonra pişmanlık duydum, karşımdakini iyice tanımadan sevdiğimi zannetmişim. Kendimle çok hesaplaştığımdan birisini beğenme kriterlerim artık çok yükseldi, çıtamı aşabilen birilerini görmez oldum. Ama kuzenim hep özel yerinde durdu. Lise dönemimde çok samimiydik, her gün beraberdik. Sonra nişanlısı askere gitti. Bir yaz akşamı onlara gittiğimde banyodan yeni çıkmıştı, kısacık bir şort giymişti ve yere uzanıp bacaklarını üzerime uzatmıştı. Çok şaşırmıştım, yani birbirimizi beğeniyorduk ama böyle bir davranış da beklemiyordum. Öyle kısa bir şort ki yani cinsel organı bile neredeyse gözükecek durumdaydı. Sonra yanıma oturdu, eliyle bacaklarımın üzerine vurdu, bir süre okşar gibi dokundu. İnanılır gibi değildi, tamam cinsel isteklerini bastıramayan kızlar da olur ama biz kuzendik, ondan 6 yaş küçüktüm ve teyzemler de biraz ötemizde TV izliyorlardı. Kuzenim benden tepki gelmeyince ve de yaptığının biraz fazla olduğunu anlamış olsa gerek, bir süre sonra teyzemler bir yere gittiğinde evde biz yalnız kalmışken hiçbir şey yapmadı. Ben de böyle bir şeyi yaşamaktan çok şaşkındım, kuzenime karşılık vermek istesem de çok çekiniyordum. Karşılıklı beğeni olsa bile, akrabalar arası bir yakınlaşmaya korkuyoruz. Her neyse, nişanlısı dönünce evlendiler ama kuzenim hala bana pas atıyor gibiydi (ya da ben öyle algılıyordum). Bir çocuğu oldu, kızına beni gösterip "Çok yakışıklı değil mi?" diyordu, beni sürekli kocasına benzetip "aynısınız" "çok yakışıklısın, yok mu sevgilin?" diye sürekli takılıyordu. Bense çocukluğumdan beri hep "sevgilim böyle olmalı" dediğim kuzenime hiç cevap veremeyip konuyu geçiştiriyordum... Üniversitede de birisiyle birliktelik yaşamadım. Evet cinselliği birtakım yollarla bastırmak mümkün ama sevgi ihtiyacını gideremiyorsunuz. Sürekli yalnızlıkla nereye kadar? Ve daha fazla dayanamayıp sürekli elektrik aldığımı sandığım kuzenime açılma kararı aldım. O gün yeni evlerine gittiğimde yine bana karşı çok ilgiliydi. Fotoğraf albümüne bakarken çok yakınıma oturdu, neredeyse öpüşme mesafesiydi. Ben yıllardan beri bütün bu tavırlarını hep bir davet olarak algıladım. Sonra ondan en basidinden sarılıp öpüşmek, bir süreliğine sevgili gibi olmak istedim. "Çok ayıp, ben senin ablanım" deyip bozuldu. Derdimi anlattım, dakikalarca sarıldık, kabul etti ama korkmuştum, dudaktan değil yanaktan öpüştük. Sıkıntıydı. Sonuçta ben hala sıkıntımı aşamamıştım, o da onu arzuladığımı sanmıştı. Sonra 2 yıl hiç görüşmedik, geçenlerde birbirimize bakmadan konuştuk, onun sesi gülümsemeli, benimkisi titrekti. Bu sorunu halletmem lazım artık ama nasıl?
Güncellemeler
+1 yıl
Sorunun içeriği lütfen yanlış anlaşılmasın, kültürsüz, sosyoekonomik seviyesi düşük, ahlaksız bir çevreden gelmiyoruz, uçarı kişilikler değiliz, tam tersine ağırbaşlı insanlarız, modern ve aydın bir yerde yaşıyoruz, muhafazakar ve dindar değiliz ama insan ahlakına dindarlardan daha fazla önem gösteriyoruz. Bu noktaların altını çizme gereği duydum...
Güncellemeler
+1 yıl
Bu tür konuların toplumda rahatsızlık uyandırdığının fazlasıyla farkındayım ama bu konuda nelerin düşünüldüğü benim için önemli. Sapkınlık olarak da görülebilir, insan doğasına ait masum bir duygu olarak da. İnsanlar konuşa konuşa anlaşır diyoruz ama o kadar yoğun bir dogma bombardımanında büyüdük ki içimizden gelen duyguları bastırmayı marifet, olağan, normal sanıyoruz. Biz kuzenimle ilginç şeyler yaşadık ama bu konuyu konuşamadık, ister istemez korkuyoruz, yok sayıyoruz. İnsanlar niye böyle?
Kuzenimle ilişkim hakkında. Bu sorunu halletmem lazım artık ama nasıl?
Cevapla