Stefan Zweig- Amok Koşucusu sayfa 19 dan bir paragraf. hakkında ne düşünüyorsunuz?

Nereye kadar yardım edebiliriz? Sizi ele alalım, bana yabancısınız ve ben de size yabancıyım ve sizden beni gördüğünüzü kimseye söylememenizi istiyorum... Siz de bir şey söylemiyorsunuz... Ve şimdi de sizden benimle konuşmanızı istiyorum çünkü sessizliğim beni yiyip bitiriyor, siz de dinlemeye razı olduğunuzu söylüyorsunuz. Tamam ama bu kolay bir şey... Varsayın ki beni tutup gemiden aşağı atmanızı istiyorum, iste orada bana yardım etme isteğiniz sona erer. Görevin bir yerde bitmesi gerekir... Kendi hayatlarımızı, kendi sorumluluklarımızı düşünmeye başladığımız zaman biter o iş, bir yerde bitmeli de. Bir yerde bitmeli... Ya da doktorlar için hiç bitmemeli mi bu acaba? Latince sözcüklerle dolu bir diploması var diye herkese her zaman yardım etmek için hazır mı olmalıdır bir doktor, gerçekten de hayatından vazgeçip bazı kadınlar... bazıları gelip ondan soylu, yardımsever ve nazik biri olmasını isterse kanının son damlasına kadar buna çabalamalı mıdır? Evet, görev bir yerde biter...