Kardeşimle düşman gibiyiz?

Uzun yazacağım ki her şey iyice anlaşılsın.
Öncelikle babam annem ve kardeşimle beraber yaşıyorum. Babam bize karşı sevgisini hiç belli etmez. Öyle görmüş sanırım. Annem aksine daha konuşkan, sevgi doludur. Babamın da öyle olduğunu biliyorum tabi ki ama dışarı vuramaz.
Biz de kardeşimle sanırım biraz huy edindik, biz de babamdan gördük ki onun kadar fazla olmasa da pek belli etmeyiz. Bu yüzden biz kardeşimle ne dertleşiriz ne de nasılsın ne ettin demeyiz hiç. Eve gelir okuldan selam sabah bile etmeyiz.
Bu durumun nasıl ilerlediğinden bahsedersem: kardeşimle en ufak şeylerden çok kavga ederdik. Ceviz kabuğunu doldurmaz ama o kin gittikçe büyüdü bu hale geldi. Zamanında beni çok dışladılar küçükken. Kardeşimle de dalga geçtiklerinde geldi bana çattı, utanıyorum senden, senin yüzünden hayatım hep dalga konusu oldu diye. Bana direk böyle yaklaşınca ben de küfür ettim bağırdım.
He sadece bu olay mı derseniz hayır. Buna benzer çok ama çok olay var.
En son kavgamız en şiddetlisi oldu. Bu kavgada yaşım gelmiş 20'ye, onun ise 17.
Annem çok hastalandı ve bütün yük bendeydi. Evin işini yemeğini çamaşırını ben yapıyordum. Kardeşim de elini sürmezdi. Bağırdım çağırdım annemi düşün bari diye. Sonra vurdum maalesef. Ağlayarak babamı arayayım mı dedi ben de ara lan hadi dedim o sinirle. Bu arada babam da göreve gitti. Sonra babam bana döndü adam kahrolmuş bizi böyle görünce.
Anlattım durumları ama herkes bizim ilişkinizin böyle olduğunu biliyor. Gittim yalandan elini sıkıp özür diledim babamın zoruyla üzülmesin diye. Olay böyle.
He bu zamana kadar gidip abilik yapmayı inanın çok isterdim. Zamanında denedim olmadı. Millete bakıyorum lan şöyle abi kardeş olsaydık keşke diyorum.
Şimdi hiç yapamıyorum duygularımı açığa çıkaramıyorum. Gurur yapıyorum, yediremiyorum. Şimdi böyle hissediyorum.
Ama tabi ki ne olursa olsun kardeşim seviyorum onu. Bu böyle daha nasıl gidecek bilmiyorum. Yaşlar da ilerliyor. Galiba birimiz ölünce anlaşılacak kıymetlerimiz.
Sizce ne yapmalıyım?