Koyu Bir Gecenin, Yağmur Altındaki Çocukları

Nemli saçlarınız sevgiden nasıl da muaf,

Kalbiniz nasıl ayrılmış derin yalnızlık vadilerine.

Gözleriniz yağmur damlalarından daha berrak,

Sular bırakmış yanaklarınıza...

Göz gözü görmüyor,

Acılarınızın sindiği gökyüzü kararmış.

Siz tel tel okşanacak yumuşak saçlara sahipsiniz.

Onlar ise ellerini kirletmek istemiyorlar.

Büyüyorlar çocuklar!

Öyle büyüyorlar ki, size yetişmek için eğilmek zorundalar.

Oysa sizin sırtınızda hep kocaman botlar...

Ezilmiş, kırılmış ve hırpalanmış ruhlar!

Kirli olan çöpten çıkan pasaklı kedi mi,

Yoksa kuyruğu kesilmiş köpeğin sahibi mi?

Ayırt etmek zor, ayırt etmek imkansız!

Öyle bir gizlenmiş ki insanlık derin mahzenlere,

İntihar etmiş bütün güzellikler kör gözlerinde.

Bazılarının teni narin, dokunan eller morartmış körpe kolları.

Korkuyorsunuz, üşüyorsunuz ama

Görünmüyorsunuz koyu karanlıkta...

Yağmur yanaklarınıza sıcak bir damla su,

Tırnaklarınızdaki kirler yozlaşmanın ayıbı,

Ayağınızdaki poşetler kapitalizm artığı,

Oysa düne kadar gülen yüzünüz vardı.

Ölüyorsunuz çocuklar!

Diri diri ölüyor...

Ne bir yareniz sarılı,

Ne biri sizi görüyor.

#EnHarbiKız

#ÇocuklaraDokunma

Tamamen bana aittir, kopyalanamaz!

Şiir niyetiyle yazılmamıştır. Cümlelerin akışı şiire benzedi bir noktada ancak tamamını şiir olarak algılamak veya algılamamak sizin inisiyatifiniz.