Hayat Geç Kalmayı Affetmiyor

Kalabalık bir caddedeyim. Etrafıma bakınıyorum. Yüzlerce insan işlerini halletmek için koşuşturuyor. Taşıtlardaki insanlar kornaya basıyorlar, hepsi bir yere geç kalıyor. Ve hepsi o kadar telaşlı ki, arka tarafta sirenlerini yakmış ambulansa geçit vermiyorlar. Çünkü geç kalacaklar. Topuk sesleri yankılanıyor beynimde, koşan insanlar var. Başarılılar ama, kafalarını kaldırdıklarında görecekleri muazzam gökyüzünden bihaberler.. Şimdi onlar, kazananlar mı oluyor?

Hepsi bir yerlere gidiyor.

Yetişmeleri gereken işleri, yetişmeleri gereken dersleri var. Amma velâkin bir köşede çıplak ayaklarıyla oturan küçük çocuğun farkında değiller. Böyle böyle insan toplulukları gelip geçiyor. Kimse birbirine bakmıyor, gülümsemiyor. Kasvetli hava adeta insanların içine işlemiş ve bütün duygularını yok etmişe benziyor. Kaşlar çatık, sesler yüksek ve kafalar başka yerlerde. Gökyüzüne bakıyorum, insanların düşünceleri birbirine girmiş. Herkes kendini düşünüyor, her ne kadar tersini iddia etseler de..

Geç kalırlarsa kazanamayacakları şeylerden korkuyorlar.

Toplumun insanlara (bunun anlamı insanın insana) dayattığı başarıya sahip olmak istiyorlar. Hepsi güzel bir araba, güzel bir iş, güzel bir eş için yarışıyor. Herkes birbirini rakip olarak görüyor.

İnsan insanın, insan olduğunu unutuyor.

İnsanlar birbirine bankamatik muamelesi yapıyor. Yaşlı insanları yük olarak görüyorlar bütün o yaşam tecrübelerine aldırmaksızın. Küçük çocukları ayak bağı olarak görüyorlar, oysa ki o çocukların gözlerinde insanlığın kaybettiği her şey var. Ve tabii zaman geçiyor, çocuğun gözlerindeki o parıltı sönüyor, yerini kirli bulutlara bırakıyor. Herkesleşiyor. Herkes gibi oluyor.

Unutma çocuk, herkes gibi olmak; hiç kimse olmak demektir.

O kadar büyük bir telaş var ki insanlarda! O kadar büyük bir ciddiyet var ki suratlarında! İnsanlar artık mutluluğu aramıyor azizim, insanlar artık her şeyin en iyisine sahip olmak peşinde. Bir çocuğu gülümsetmek, yaşlı birine yardım etmek gülümsetmiyor onları para olmadıktan sonra.. Takır takır işleyen sistem bir çark, biz insanlarda bu çarkın içinde oradan oraya savrulan kuklalar hâline gelmişiz. Farkında değiliz; işe, okula ya da başka şeylere geç kalmamaya çalışırken hayata geç kalıyoruz.. Ve her şeyin bir telafisi olsa da, hayat geç kalmayı affetmiyor.

Okuduğunuz için teşekkürler.

#Rejina #Aethra