Hiçbir Zaman Onun İstediği Gibi Bir Evlat Olamadım!

Bende aynı tip ailede büyüdüm farkımız yok benimkisi seninkine göre daha beterdi. Sürekli baskı, başkası ile kıyaslama, arkadaşlarını tanıma isteği, gittiğin heryerden haberim olsun mantığı. Bunun adı koruyuculuk değil çocuğu eve tıkma isteği ve özgüvenini yerle bir eden birşey bu. Bildiğiniz psikolojik baskı sanki hiç aklın yokmuş gibi herşeyi onlar yapacak.
Önerim evden kaç bu kadar basit. Kaçtan kastım üniyi başka şehirde yaz illaki o evden uzaklaş yoksa devamı gelir. Koruyuculukla hapishane hayatı yaşatmak arasındaki farkı bizim ailelerimiz bilmiyor. Ben evden kaçmadım acısını hala çekiyorum keşke üniye gitseydim.
Annanemlerin evindeyim açıkçası biraz daha rahat. Nereye gittiğim pek sorgulanmıyor evde tekim. Dedem öldü annanem de izmirde ankarada tek kalıyorum felaket rahatım. Annemlerden 3 kat aşağıda aynı binadayız ama farkediyor. Bir yere çıkarken annemlerin numarasını engelliyorum arasa bile meşgul çalıyor. Onlar tarafından rahatsız edilmek istemiyorum baskılanmak can sıkıcı geliyor. Baskı altındayken beynim bile tam olarak çalışmıyor eskiden bu kadar zeki olduğumu bilmezdim kullanmadığım anti depresan kalmadı.
Onlara karşı kin tutma meselesine gelirsekte evet tutabilirsin. Ben tutuyorum açıkçası daha fazla sevgi besliyorlar eskiden bu yoktu. Ben ellerinden kaydığımda değere bindim ailem adam yerine koymaya başladı. Onlarla mesafeliyim yüzlerine gülmüyorum, fazla konuşmuyorum arayı mümkün olduğunda açmaya çabalıyorum. Sohbet etmek isterlerse sadece dinliyorum nasihat vermelerine bittimi diyorum geçiyorum.
Bu çocuk alt katta nasıl tek başına idare ediyor diyorlar, evet hiçbir zaman onların varlığını hissetmedim o yüzden zor olmuyor. Yalnızlığa alışığım problem yaratmıyor normal bir insan tek başına kalamaz. İnsan anlaşıldığını hissettiği insanlarlayken yalnızlığı gider bir insanın yanında bulununca değil.

Bir çocuk düşünün, kanser hastalığına yakalanmış. Hastalığı çok ileri seviyelerdeyken ancak fark edilebilmiş. Çünkü anne babası cahilmiş ve bahane uyduruyor diye umursamamışlar. Çocuk hastaneye yattıktan sonra bakımları zor olduğu için babası memlekete gidip çalışmaya başladı. Annesi de daha fazla dayanamayarak bir hastane odasında terk edip annesinin evine gitmiş. Çocuğu doktor ve hemşireler bakmış. Düşünün kanser hastasısınız, yaşını 8-9 ve terk ediliyorsunuz. Daha sonra babası da para göndermemeye başlamış. Bir nevi babası da artık bakmamaya başlamış. Bu çocuk tek başına bir hastane odasında 1 yıl boyunca yatmış. Üzüntüsünden verilen ilaçlara bile cevap vermiyormuş. En son bir doktor dayanamamış ve evlatlık edinmiş ve ona tutunarak hastalığı yenmiş. Okul masraflarını bile bu doktor ödemiş. İsteyeceği kızı bile istemeye gitmemişler, bu doktor ile birlikte istemişler kızı.
Kızın ailesi de varlıklı biri ve damatlarını da oğulları gibi sevmişler. Velhasılkelam bu çocuk şimdi Akdeniz bölgesinin tanınmış inşaat mühendislerinden biri ve kendine ait o bölgede en büyük inşaat şirketi var. Babasını ve Annesini ölünceye kadar kendi evinde baktı. Haftasonu arkadaşları eğlenirken bu onları yalnız bırakmamak için haftasonu plan bile yapmazmış. Çoğu arkadaşı bu durumdan yakınırken ''ben Allah için çocuklarım için yapıyorum'' derdi. Babası bundan 5-6 sene evvel maaşını çektikten sonra karşıdan karşıya geçerken tır çarptı ve feci şekilde öldü. Annesi ise ölmesine birkaç ay kala aklını kaybetti ve manevi olarak acı çeke çeke öldü. Ölürken attığı çığlıkları mahalleyi kaldırıyormuş neredeyse.
İnanmayacaksınız ama her ikisinin mezarı başında bu adam çocuklar gibi hüngür hüngür ağladı. Onun az çok yaşadıklarını bilenler olarak o mezarlıkta şaşıp kalmıştık.
Ve son olarak: www.milliyet.com.tr/.../default.htm

Merhaba senin hissettiklerinin bazıları benim başıma geldi. Annemle babamla ben küçükken her haftasonu gezerdik ama annem öyle bir insandı ki cahil, okuma yazma bilmez,5-6 yaşlarında altıma yaptıgımda sürekli azarlardı beni. Geç derdi sürekli üfleyip püflerdi ve babam otoriter sahibi değil sürekli evde oturur televizyonu açar manda gibi yığılır sürekli haber izlerdi. İlkokul zamanlarımda matematiği anlayamıyodum 1. ve 2. sınıfta abim sırf anlamıyorum diye boynumdan tutup kapının tavanına tuttu yapıştırdı beni teyzem gil zor ayırdı ama benim suçum neydi? Sırf anlamıyorum diye bunları yapması mı lazımdı? Ablam evliydi ablamın evinde kalırken yine küçüktüm o zamanlar altıma yapardım ablam birşey dicek diye sabahtan başlardım ağlamaya şimdi napıcam çok kızacak falan ama ablam hiçbişe yapmazdı. Melek gibi bir insandı. Okul zamanlarımda çok dalga geçildim, azar yedim, dişlerim çürüdü (Sırf ailemin bana bakmaması yüzünden küçükken şekeri çok yermişim umursamazlarmış) Böyle insanların ürünüyüm işte. Lisede de dalga geçildim sürekli pısırığın, utangacın teki olmuştum. Keşke başka bir aileye sahip olsaydım, babam güçlü, otoriter biri olsa diye düşünür dururdum.11. sınıfta bir hocayla tanıştım benle konuşmazdı ama çok iyi bir insandı, herkes severdi onu, sempatikti. Keşke benim babam da böyle olsaydı derdim sonra onla yakınlaşmak için eşcinselliğimi ve zaaflarımı yenmeye çalıştım. Onunla arkadaş gibi olamadık belki ama bazı zayıflıklarımı yendim. Şimdi abimle iyiyiz sonradan bana iyi davrandı, babalık yaptı. Babamdan görmediğim iyilikleri ondan gördüm. Ablamıda annem olarak görüyorum. Sen sen ol kimseye taviz verme ve kendi kararlarını kendin ver başkası vermesin.

yalnız değilsin bu konuda bir erkek olarak seninle aynı durumdayım bana hiç bir zaman güvenmediler bana inanmadılar sürekli küçük düşürüp azarladılar sürekli başka insanların çocuklarıyla kıyasladılar kıyasladıkları insanlarda fen lisesinde okumuş yıllarca dershaneler ve özel hocalardan ders almış biri ve ben meslek lisesi mezunuyum sadece 3 defa dershaneye gittim hayatım boyunca arkadaşlarımla görüşüyordum sen onlarla görüşme konuşma eve geç kalma inan bana eve geldiğim geç saat dedikleri akşam 9 resmen intihar etme durumuna geldim içime kapanık utangaç ve çekingen biri haline geldim ailemi tek bir arkadaşıma bilene söylemedim çünkü değmez bir an önce maaşımın olup evden ayrılmak istiyorum çünkü artık tahammül edemiyorum

Resmen bana ayna olmussun ben içimi dökecek olsam heralde bunlari yazardim. Ama ben erkegim ve babam yaşatti bana aynilarini. Üniversitedeyken arardim baba diye "Ne o paran mi bitte derdi telefonu actiginda" askere gittim ben aramasam ayda bir ancak arardi annem zaten okuma yazma bilmez babamin baskisinda ezile ezile tükenmis. Hiç unutmam o cumleler kulagimdadir halen bigün ablami kucagina oturtmuş "dunyalar güzeli kizim diye severken annem beni işaret ederek o çocuk degilmi onuda sevsene dediginde verdigi cevap çigerimi paramparça etmişti o gün " AMAN O ORDA DURSUN" şimdide evliyim ve ayni baskiyi yapmakistiyor ama asla yaptirmiycam. Küsüyor aramiyormuşum. Bana göstermedigi ilgiyi benden bekliyor. Bir çocugun erkek çocugunun babasi onun için en büyüktür kahramandır. Benim ise en büyük engelimdi. Hakkimi helal etmiyorum ona

Aynı şeyi yaşayan bir insan olarak sana 2 tavsiyem olacak.
1. si geçmişi unutmasan da onu bağışla
2. si doğru bildiğin neyse onu yap ve mutlu ol eğer başarıda gelirse bu durumla beraber bir süre sonra sana saygı duymaya başlar.

En son 3 sene önce gördüm yüzlerini.
Nerede ne pok yerler umrumda değil.
Ölseler cenazelerine gitmem.
Annr babadan başka her boka benziyorlar.
Evden 12 yaşında ayrıldım. 20 seneden fazladir tek başımayim. Ne ararlar ne sorarlar. Ölü muyum canlı mıyım umurlarinda değilim. Aynı şekilde onlar a benim umrumda değiller.