Benim Gibi Bir Çocuğum Olsun İster miydim? İstemezdim...

Öncelikle merhaba,

İlk bencemi böyle bir konuda yazmak istemezdim. Dengesiz ruh halimin gri kısmına şahit olacaksınız az sonra. Ajitasyonu ve abartmayı sevmiyorum. Herşeyi olduğu gibi anlatma taraftarıyım. Fakat, her hikayenin birden fazla görüş alanı vardır, bu benim perspektifim.

Mutsuzluktan bahsetmek istiyorum
Dikey ve yatay mutsuzluktan
Mükemmel mutsuzluğundan insansoyunun
Sevgim acıyor

Bir yanım anlatmak istiyor, bir yanım susmak. Şikayet ederek biryere varabileceğime inanmıyorum. Hatta şikayet etmenin ömrü kısalttığına inanıyorum. Pablo Neruda'nın bir şiirinden bu kanıya vardım.

Hepimizin içinde bir eksiklik var sanırım, hepimiz eksiğiz.

21.yy in modern hastalıklarıyla boğuşuyoruz. Görünmeyen yaralar, derin izler ve küsmüş cümleler barındırıyoruz ruhumuzda. Bense hislerime tarifler bulamıyorum. Kimsesizlik gibi, sahipsizlik gibi ve bir damla hırçınlık.

Olayların ne önemi var diyorum bazen, insanları bir araya getiren kırgın duyguları değil midir?

Dini bilgisi olmayan bir insan olsaydım, her gece içen bir insan olurdum muhtemelen. İçimdeki boşluğun üstüne basa basa yaşardım. Belki o zaman susmazdım. Belki özaman bir deli cesareti gelirdi, insanların, en önemliside ailemin bana kendimi nasıl hissettirdiğini anlatabilirdim.

Kendini evinde fazlalık gibi hissetmekten daha derin bir ağırlık var mı? Eve dönerken üzülür mü be insan?

Hani ağlayarak istediğini alan veya velilerine aldıran çocuklar vardır ya, onların ağzını burnunu kırmak istiyorum. Ben küçükken bir gün ana okuluna gitmemek için anneme yalvarmıştım. Akıllı bir çocuktum. Üsluydum. Şımarık asla değildim. Sonra hatırlıyorum, girişte, çamaşır makinasının üstünde oturuyorum, ayağımda ayakkabılar var. Son kez şansımı deneyeyim demiştim

Gitmesem olur mu?

diye sormuştum. Sonra babam elinin tersiyle tokadı indirmişti. Babam elini hafif zanneder, ama yüzüme kapı yemiş gibi olmuştum. Sonra da abimle birlikte bizi ana okuluna götürmüştü. Acıyan yanağımdan çok yol boyunca sessiz sessiz içime akıttığım göz yaşlarımdı.

Çünkü biz dayak yediği için ağlayan değil, ağladığı zaman dayak yiyen bir nesildik.

Hızlı ve sesli nefeslerin sonucunda ana okuluna vardığımızda mor yanağımı incelemeye almışlardı. Hatırlıyorum öğretmenler beni mutfağa oturtup yanağımı incelediler dakikalarca. Böyle böyle duygularını gösteremeyen bir insan oldum. Ağladığımda insanların hiç haberi olmadı. Hatta ağlamayı zayıflık saydım. İnsanlar ise beni güçlü zannetti.

Biri ağladığı zaman ne yapacağımı bilemiyorum. Olduğum yerde kalakalıyorum, yere bakıyorum.

Sarılamıyorum insanlara. Ellerim kalkmıyor havaya. Sadece merak ediyorum, böyle olmak zorunda mıydım?

Nefret bürüdü dört bir yanımı. Sevgiyi hiç öğretmediler. Bir insanla geçinebileceğimi, evlenip çocuklar büyütebileceğimi düşünmüyorum. Sonra kendimi annemin yerine koyuyorum, benim gibi bir çocuk ister miydim diyorum. İstemezdim. Aynı dili konuşmamız hiçbirşey değiştirmiyor. Anlaşamıyoruz anne.

Duygusuzluğuma bağlı acımasızlığımı nasıl anlatabilirim ki sana? Sadece seni düşündüğüm için her akşam bu eve geri geldiğimi nasıl anlatayım sana?

Aklımdaki senaryoları anlatsam, anlatmaya kalksam beni akıl hastanesine kapatacaklarına hiç şüphem yok. Gidenler hep mutlu gibi, ha ne dersiniz? Mutlu olmasalardı dönmezler miydi? Biliyorum, gidersem dönmem. Gitmek istiyorum.

Sahile.

Siz, sahili olan şehirlerde yaşayan duygusal milletim. Denize hasret gurbetçilerin yerine gidinde bir çay için. Benden olsun.
Siz, sevdiği olan ruhu güzel insanlar. Şükredin. Ve dokunmadan sevin. İncitmeden sevin.
Siz, evlilik müessesesinde ciddi gelişmeler kaydeden vatandaşlar, nekadar kutsal birşeye sahip olduğunuzun farkına varın isterim. Kolonları alışkanlıklar olan evlilikleriniz olmasın. Saygı, sevgi, güven.
Ve siz çocuk bekleyen anne/ baba adayları, sevmeyecekseniz, sevginizi göstermeyecekseniz, çocuğunuzun annesi babası hayattayken o kendini öksüz/yetim gibi hissedecekse kararınızı tekrar gözden geçirin.

Esen kalın.