Vicdanlar Arasına Sıkışmış İnsan Grubu: Mülteciler

Herkese Selamlar Dostlar;

Aslına bakarsanız, durup dururken yazmak geldi içimden.

Eğer insan odaklı düşünüyorsa, insan odaklı yaşıyorsak, insan odaklı çalışıyorsak ve en önemlisi kendi insanlığımızı korumak için başka insanları kullanmıyorsak, evet mültecilerin durumu sizi de rahatsız edebilir.

(Midilli adasına ulaşmayı başaran mültecilerin can yelekleri)

Uluslararası kanunlar arasına sıkışmış olan bu insanların hayatı gün geçtikçe zorlaşmakla beraber, yine uluslararası politikalar içerisinde çaresizliğini de durmadan koruyabiliyor. Ne acıdır ki 1998 yılından bugüne mülteci botlarında ölen insanların sayısı 20.000'den fazla olduğu tahmin ediliyor. İzmir Çeşme'den Midilli adasına kaçmak isteyen botların sayısı gün geçtikçe artıyor. Ayrıca, 85 bin kişinin yaşadığı Midilli adasına ayda 100 bin kişi gitmeyi başardığı söyleniyor.

Hiç onların psikolojilerinin hangi boyutta olduğunu düşündünüz mü?

Lütfen bu konuyu sadece Suriye bazında düşünmeyiniz.. Bugün aynı sorun onlarca ülkede var ve uluslararası düzeyde hala bir standart oluşturulamamış ve 2. Dünya savaşından beri sadece Suriye'den 4,8 milyon insanın iltica ettiği biliniyor.

Botla kaçmanın bedeli kişi başı 700 dolar ve sonuç ölümle dahi bitebilir. Keza bitiyor da...

Sadece kendi çıkarlarını düşünen ülkelerin büyük bir boşluğu ve ayıbıdır bu. Hani bizler ne yapabiliriz sorusunun cevabını bir türlü altını dolduramadığımız bir konudur. Onlarca umut sadece bir sahil güvenlik ekibinin ortaya çıkmasına bakıyor.

Bizim yapabileceğimiz tek şey; onlara karşı empati yapmadan zihnimizde yargılamamaktır. Küçümsememek.. Mülteci olmak için illa ülkenin zor durumda olmasına gerek yok. Kimin ne zaman başına geleceği bilinmez. Sadece ön yargılarımızı frenlemek kafidir.

Sizi Teoman'ın şarkısının eşliğinde; Wassim ve Berivan'ın hikayesiyle başbaşa bırakıyorum..

Bir sonra ki bence de görüşmek üzere...