Kızımın Minik Ses Tonundan Dünyanın En Güzel Kelimesi: Baba!

Kızıma...

Elimde olmayan, hayatın insanlara verdiği yaşam koşulları nedeniyle kızımdan bir süredir ayrıyım. Ne sen sor ne ben söyleyeyim derler ya? Tam olarak öyle bir durum. Hikayemi sektir edelim. Mevzu derin...

Önceden kızların peşinde koşan her erkek gibi düşünen ben, bu basit adam, zavallı bünye, bir kızım olduktan sonra kabuk değiştiren bir ağustos böceği oluverdi.

En Büyük Zenginlik Bu Olsa Gerek

Kız çocuğu başka şey. Benden kilometrelerce uzakta kızım şu an. Annesi sağ olsun, ne zaman özlesem kamera ile görebiliyorum kızımı. Beni kamerada gördüğünde ağzından çıkan iki hecelik Baba kelimesi, benim büyük ikramiyem oluyor.

Çikolatalar Biriktiriyorum

Acı olan ne biliyor musunuz? İşten eve döndüğüm hiç bir akşam veya gece, kapıda beni karşılayan, kollarıma atılan, boynuma sarılan, bakkaldan aldığım çikolataları çıkarıp ona verebileceğim kızım yanımda değil. Çekmecem çikolatayla doldu. Ve o çikolataların hepsi ben kadar öksüz ve yetim.

İşim Gücüm Yerinde Ama Ruhen Garibanım

İlk dişini göremedim mesela. İlk emekleyişini, ilk hecesini. Eve geldiğimde b*ktan bir yalnızlıkla karşılaşıyorum. Karşı karşıya olduğum durum öyle fena ki.

Bu yazının hiç bir amacı yok belki de. Ama kıskanıyorum. İş arkadaşlarımı, aile düzenlerini, mutluluklarını çekemiyorum. Ailesi olan ve bunun kıymetini bilmeyenlere öyle kızıyorum ki.

O kadar zenginsiniz ki, bu ganimetin yerini hiç bir şey tutamaz. Farkında değilsiniz.