İnsanlar Ve Hayattaki Amaçları

Ankara'da oturanlar bilir metro altında Zerdalinin birazcık ilerisinde I_I şeklinde dizilmiş sandalyeler bulunur. İşte o sandalyelerde insanlar dış dünyasındaki ve iç dünyasındaki sorunları çözer. Evet bende oraya oturur düşünürüm ama kendi sorunlarımı mı?

Kesinlikle hayır. Oraya oturur insanları izlerim ben. Yüzlerindeki endişeyi, hareketlerindeki aceleyi, sevgililer arasındaki bağları ve son olarakta senelere karşı gelerek el ele verip birbirlerini kaldırarak zorlukların içinden çıkan o kısa boylu kırış kırış vücutlu ama buna rağmen muhteşem ruhani gücüyle birbirine destek olan tonton mu tonton yaşlı çiftleri inceliyorum. İnsanları izlemek açıkcası benim hobim. Şu kocaman dünyada küçücük hayatımın dolabileceğini hissediyorum.

Yalnız olmadığımı ve sadece benim sorunlarımın olmadığını düşünerek kendimi tatmin ediyorum. İnsanların yüzüne bakarak "Acaba ne dertleri var?" oyunu oynuyorum kendi kendime. İnsanların haberleri olmadan onlardan destek alıyor ve onlara habersizce teşekkür ediyorum. Şimdi başlıkla ne alaka diyorsunuz belkide ama daha bitirmedim. İnsanların şu hayattaki amaçları tek amaca çıkar yalnız olmadığını ve sorunlarının sadece ona özel olmadığını bilip rahatlamak ister.

Bunu 50 yaşında fark edende vardır benim gibi 18 yaşında fark edende vardır. İşiniz olmadığında sinemaya, cafeye veya herhangi bir yere gitmeyin. Sadece sokağa çıkın oturacak güzel bir yer bulun ve insanları izleyin. İnsanların yüzüne bakın ve diyin ki " Ben yalnız olmadığım gibi sende yalnız değilsin."