Biz İnsanların ''Akıllı Robotlardan'' Bir Farkı Kaldı mı?

Bir şiirin etkisiyle yazılmış olan bu bence, siz hayat mücadelesi ile meşgul olan insanlara bir şeyler anlatmak, kazandırmak, belki de sadece yazılmak amacı güdülerek beynimin bir köşesine karanlıkta açılan bir fener ışığı gibi düştü. İtiraf etmeliyim ki, bu benceyi yazarken en çok düşündüğüm zorlandığım şey bu giriş cümlesini yazmaktı tıpkı daha önce -amatör bile sayılmayan- 2-3 yazılarımda olduğu gibi.

Biz insanlar, karşımıza nelerin çıkacağını bilmediğimiz bir dünyaya ilk adımımızı attığı an, asla dertlerimiz, amaçlarımız, isteklerimiz bitmedi. Sadece şeklini değiştirdi. Yoyo, misket, bisiklet, atari, annemizin makyaj malzemleri ile başladığımız bu yola, üniversite, iyi bir iş, araba, ev, aşk ile devam ediyoruz.

Hayat yolu daima zorluklarla, engebelerle dolu olmuştur.

Zaten böyle olması gerekiyor ki, amaçlara ulaşmanın bir anlamı olsun. Ama bu istekler ugruna girilen yolda insan kendini kaybedebiliyor. Kendinize bir amaç belirleyin. Ev almak, üniversite kazanmak, araba almak gibi. Ama sakın bu amaç uğruna insanların kalplerini kırmayın.

Ortalama 60-70 yıl olan ömrümüzü güzel şeyler için harcayalım. Unutmayın ki, yapılan her iyilik ve ya kötülük sizin karşınıza tekrar çıkacaktır. Hepimizin bir gün göçeceği şu fani dünyada, kanamayı durdurmak yerine, yaradan akan kanı tekrar vücuda sokmaya çalıştık. Ama aslında o çok aradığımız tedavi o kadar yakınımızdaydı ki onu göremedik!

Yıllardır varlığını bile unuttuğumuz, etrafını kendi ellerimizle kapattığımız ve bize insan olduğumuzu hatırlatan şeydi o, Kalbimiz...

Sevmeyi, heyecanı, mutluluğu, sevinci, gururu hissettiren şeydi bize kalbimiz.

Maalesef çok düşünüyor ve çok az hissediyoruz

Oysa ki teknolojiden, makinelerden, akıllı telefonlardan çok insanlığa ihtiyacımız vardı.'' Bizler kendi ürettiğimiz teknolojinin etkisi altına girerek makineleşirken insanlıktan uzaklaşıp hayatımızı sahtelikle, para ile, vicdansızla kapladık. Bunu insanlığın hatırlaması ve farkına varması çok uzun zaman alacaktır fakat başarmak bizim elimizde. Biz şu an insanlık olarak geldiğimiz bu noktada, yaptığımız bu hatayı bir insanı öldürür gibi öldürmeliyiz gelecek nesillere bu hastalığımızı aktarmamalıyız.

Peki, sence bir insanı ne öldürür ? Kafasına denk gelen bir kurşun mu ? Hayır... Tedavisi olmayan bir hastalığa yakalanmak mı ? Hayır... Bir kase zehirli çorba içmek mi ? Hayır... İnsanlar, unutuldukları zaman ölürler... Biz bu çağın hastalığı olan makineleşmeyi öldürmek için, teknolojiyi biraz unutup insanlığımızı hatırlamalıyız. Bir günaydın, bir merhaba, bir tabak yemek, sevgi dolu koca bir kucak... Bunlardır bize insanlığımızı hatırlatan ve onları iyileştirip sağlamlaştıran. Ey insanlık! Pişman olmadan önce, insanlığını hatırla. İnsanları sevin ve sahtelikten kaçının ''Ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol''... Bu zamanınızı çalan bencemi, üstat Can yücelin şiirinden bir parçayla bitirirecek sizlerden özür diliyorum çok uzun bir yazı oldu...

Sevdiklerin kadar iyisin
Nefret ettiklerin kadar kötü
Ne renk olursa olsun kaşın gözün
Karşındakini gördüğüdür rengin

Üzülme bil ki ağladığın kadar güleceksin
Sakın bitti sanma her şeyi,
Sevdiğin kadar sevileceksin...