Ailesi Ayrı Olan İnsanların Hayatı

Yazmaya başlamadan önce çok düşündüm. Bu bence'yi acınızı nasıl hafifletirsiniz' başlığı altında yazmıyorum. Kendi hayatımdan örneklerle gerçekleri anlatmak istedim. Ben çok küçükken ailem ayrılmış. Küçükken bazı şeylerin farkında olmuyosunuz. Ama büyüdükçe anne babanızı bir daha asla birlikte göremeyeceğiniz gerçeği canınızı yakıyor. Her zaman. Bakın bir yerden sonra geçiyor demiyorum. Yalan olur. Hayatınız boyunca peşinizi bırakmıyor bu gerçek.

Her şeyi bir günlüğüne de olsa unutmak gibi bir hakkınız yok.

Her zaman sıkıntı yaşatıyor size.Ve hep şu soruyu sorduruyor,'Benim suçum neydi?' Üzgünüm. Gerçekten. Kendi hatalarımızı belki telafi edip herşeyi yoluna koyabiliriz. Ama böyle bu durumda elinizden gelen hiç birşey olmuyor. Sadece bununla yaşamayı deniyorsunuz.

İlkokul yıllarında farkındalık ve 'onların ailesi var, benim neden yok?' duygusu hissedilmeye başlanıyor.

Arkadaşlarınızın ailesi sevgi gösterileriyle çocuklarını okuldan alırken siz tek dönüyorsunuz. Tek gidiyorsunuz. Alışma süreci başlıyor. Çünkü hayatının geri kalanını hep tek geçireceksiniz.. Her yerde göreceğiniz mutlu aile tablosu sizi daha çok incitecek. Parka gidip salıncakta kendi kendinizi sallayacaksınız.Yani her zaman kendiniz bir şeyleri başarmaya çalışacaksınız.

Okulunuzda her hangi bir aktiviteye katılıp gösteri yapıyorsunuz ve bu da şu sorunu getiriyor,'annem mi gelecek babam mı?' Arkadaşlarınızdan inciten sorular geliyor. 'Ailen izlemeye geliyor mu?' Sonra gösteriye geçiyoruz. kimse gelmiyor. Dediğim gibi alışmak gerek.

Kimseye derdinizi anlatamıyor, bağırıyor ama duyulmuyorsunuz.

Yaş ilerliyor. Sezen Aksu sendromuna giriyorsunuz. Bol bol gözyaşı. Hıçkıra hıçkıra ağlamaktan daha kötü ne var biliyor musunuz? Ağladıktan sonra etrafınıza baktığınızda herşeyin aynı olması.Bu sefer içmeye başlıyosunuz. Bir süre sonra o da işe yaramıyor. Çünkü her sarhoş olduğunuzda yapayalnız,çaresiz,umutsuz,acı günleriniz geliyor aklınıza.

Dahası da var. Sırf ailem ayrı diye benimle görüşmesine izin verilmeyen arkadaşlıklarım oldu. Annem babam ayrı olduğu için düzenli bir hayatım yokmuş bu yüzden benimle görüşmemeliymiş. Yani demeye çalışıyor ki 'it,kopuk,serseriyle takılmamak gerek'. Ya sen beni nerden bilebilirsin? Benim ne yaşadığımı? Hala böyle zihniyetler varken evlenmek istediğinizi düşünün. Evlenmek için gerekli olan adetleri yerine getirmek lazım. Ama nasıl? Düğününüzde bile bu sıkıntılarla uğraşacaksınız. Keşkelerle geçecek ömrünüz...

Ama tüm bunlar size sağlam durmayı öğretiyor.