İhtiyar Adam

Az ötemde oturmuş gözlüğünün tozunu alan ihtiyar adam seslendi:

Doyumsuzdur zaman kavramı!

Soluk bakışları aldatıyordu insanı sanki.Uzunca, yuvarlak yüzünü derin çizgiler kaplamıştı.Büzüşmüş göz kapaklarının içine gizlenmiş, küçük, cap canlı gözleri vardı.

Yavaş konuşuyordu.

Toparladı kendini, elindeki kalemi bıraktı ve tok bir sesle devam etti,


"İnsanoğlunu zincirlesen duramaz evlat. Ya kafayı yer tek başına zincirli kaldığı yerde duvarlarla konuşmaktan ya kendini asar zincirlerinle ya kurtulmaya çalışır zincirlerinden ya da birilerinin onu kurtarmasını bekler.

Zamanın durmadan aktığını , insanın çevresinden etkilendiğini ve herşeyin değişken olduğunu düşünürsek, geçen her dakika, zaman sürecinde akan her saniye muhakkak birşeyler olacaktır. Dünyanın kuralı böyle. "

Gülümsedim ona. Ama hala, hem kafamdakileri düşünüyor hem de yaşlı adamın dediklerine konsantre olmaya çalışıyordum. Ütopik olayların yansımasında bir kavram kargaşası içerisindeydim.

Yaklaştı, bir iskemle çekti ve yanıma oturdu. Orta yaşlı bir çiftin dışında kimse de yoktu şehrin unutulmuş kütüphanesinde.

Kaşlarını çatarak:

"Bu kurallar bizim ne aleyhimizedir ne lehimize unutma!. Kural kuraldır. Amacına hizmet eder.Toplum için vardır. İnsanın kuralları kendinde saklıdır!

Yaslan geriye ve gözlemle... Fazla düşünme artık! " dedi.

Ben ise onu süzmeye devam ediyor ve ne diyor bu adam diyordum bazen de. Ama bir anlamı olmalıydı bu dediklerinin.

Sonra devam etti…


"Söz gelimi, değişeni de gör, değişmeyeni de! Otur, çiçeğin açmasını izle. Güneşin doğuşunda aç gözlerini,

Batışındaki muhteşemliği özle...

Derin bir nefes çek içine .

Kendini hatırla!

Huzur bulacaksın...! "

Sonra duraksadı birden. Elleriyle ellerime dokunarak tebessüm etti. Bakışlarında güven vardı. "En çok kendinle mücadele edeceksin." dedi ve yüzüme bakmaya devam etti.Giderek keskinleşiyordu bakışları.

Bir ses duyduk birden. Döndüm arkamı, yanakları al, küçük bir kız çocuğu belirdi. Torunuymuş!

Sanki bir yerlerden tanıyor gibiydim onu. Sol yanağında gri beyaz karışımı sakallarının arasına kocaman bir ben gizlenmişti.

Vakit geç oldu diyerek ayrıldılar sonra.


Bir daha rastlamadım ona düşlerimdeki sonbaharda...