Toplumumuzda Yıkılmaz Bir Tabu: Üvey Baba!

Merhabalar.

Bildiğimiz üzere toplumumuzda üvey babalara duyulan endişe bir hayli büyük. Haksız da değiliz. Cinsel istismar, taciz, tecavüz haberleri ne yazık ki ülkemizde sık rastlanan bir durum. Ama istisnalar olduğunu da yok sayamayız. Benim hikayemde size bu istisnadan bir örnek vereceğim.

Annem ve babam ben küçükken boşanmışlardı. Henüz 9 yaşındayken. 4 kardeşiz. En büyüğü o zaman 13 yaşında, ortanca 11, en küçük kardeşimde 4 yaşındaydı. Annem ise henüz 30...

Annem öyle merhametli biri ki, 4 çocuğunun da bakımını, velayetini üzerine almıştı. Bu zamanda kim yapar bilemiyorum. Babam sorumsuz bir adamdı. Gider, 15 gün gelmezdi. 2. sınıftayken bir arkadaşım babamı hiç görmediğini, okula hiç gelmediğini söylediğinde, sabahları çok erken gidip akşamları çok geç geldiği yalanını uydurmuştum. Hiç unutmam.

Babam eve para pul getirmez, karı kızla yerdi parayı. En sonunda bir kadına aşık(!) oldu. Dört çocuğunu atıp gitti. Boşanma kararı verildi annem ve babam arasında . ( baba derken utanıyorum)

Boşandıktan hemen hemen 4 sene sonra karşısına gerçekten sevebileceği, sevileceği bir adam çıktı annemin. Bizler de büyümüştük tabi. Başta tereddütlerimiz olsa da, bu güne kadar hiçbir yanlışını görmedik. İki ablamı evlendirdi. Tüm düğün masraflarını karşıladı. Kendi babamızdan göremediğimiz ilgiyi, merhameti üvey babamızda bulduk. Ne istesem, neyde gözüm kalsa, almam demez alır.

Anneme olan sevgisini söylemiyorum bile.

Eğer seçme hakkım olsaydı, onun öz babam olmasını isterdim.

Yine de şunu belirtmek istiyorum. Kızlar,

Ne olursa olsun annenizden bir şey gizlemeyin. Sizin mutluluğunuz, psikolojiniz her şeyden önemli.