Bir DÜŞÜN Ne Kadar Farklı Yaşayabilirsin?

Değişiyor her şey...

Kitabıma öyle kalın puntoyla yazılmış bir öykü var ki, hiç bir zehir mürekkebini silip akıtmaya yetmiyor. Sayfalarını koparmayı denesem kökü hep bende kalacak sanki ya da koparayım derken bütün kitabı darmadağın edeceğim. Yakmayı denedim ama önsözü sırf benden söz ediyor.

Sonunda da koskoca üç tane nokta var Bedirhan Gökçe'nin de dediği gibi '' üç dertli nokta... ''

Zaman su gibi akıp gidiyor bense sadece akan her damlanın yansımasını izleyebiliyorum. Ayağımı uzatsam bütün su beni içine çekecekmiş gibi geliyor. Suyun için bir arbede var! Bir sürü balık akıntının tersine yüzmeye çalışıyor. Somon balığı olmalıydı bunlar. Çocukken bir belgeselde görmüştüm.

Tabir yerindeyse '' akıntıya karşı kürek çekmek '' bu olsa gerek.

Bende insanları bunlara benzetiyorum işte. En acı tarafı da yolu yarıda bırakmak zorunda kalan balıklar oluyormuş. Bizlerde böyle değilmiyiz sanki... Doğanın kanunu diyorlar buna. Merak konusu olan şey ise hangimizin yarıda bırakacakları yâda bırakanlar olacak mı? Hangimiz derki bir somona neden yarıda bıraktın diye. Yoksa doğanın kanunu insanlar üzerinde etkisiz eleman olarak mı kalıyor? Yoksa bizler kaybetmeyi başından mı kabulleniyoruz? O belgeselde can alıcı bir nokta daha vardı. Hâlbuki o balıklar amacına ulaştığı yere gidince zaten hepsi birer birer ebediyete doğru yol alıyorlarmış. Aklımda savaşmak için ne kadar sebep varsa bir anda silinip gidiyor işte.

Utanıyorum... Somonlar bile bir amaç uğrunda sonunu düşünmeden o noktaya ulaşabilmek için canı uğruna çırpınırken benim sendelemem iç sesime ihanet olmaz mı? Amacımız somonlardan farklı değil. Fakat amacımıza ulaşmak için o kadar farklı bir aracımız var ki!