Siyah Ruhun Acısı

Bugün de dışarı çıkmadım yine.. Yeni insanlarla tanışmadım, konuşmadım.. Bunun için yargılayabilir misiniz beni?

Eskileri yeterince yakıp yıkmışken bir de üstüne yenileri eklemek niye? Ben bu konuda hiç akıllanamadım. Hayatıma kim girdiyse yer yaptım onlara başımın üstünde. Onlarsa ezip geçmeyi tercih etti hep. Nedendi bilmiyorum bunu hiç anlayamadım. Nedir derdiniz? Neden değer verilmek bu kadar ağır geliyor size?

Sadece sevgili değil kast ettiğim zaten aşk konusunda tavsiyeyi bende aramayın. Kast ettiğim aile dost etrafta sıfatlandırdığımız her ne ilişki varsa hepsi kalbinizi avucunda ezip fırlatıp atmıyor mu bir kenara? En az bir kere dahi olsa yaşamışsınızdır bunu. Ya ben ne yapayım?

Kaçıncı oldu sayamadım artık. Rengarenktim ben eskiden. Şimdi simsiyah oldu ruhum. Sevgi güven bütün duygularım bütün renklerim kayboldu. Geriye sadece acı kaldı. Simsiyah bir acı.

Bir şarkının sözlerinde geçer "Belki de istediğim tek bir renkti ama siyah değildi..." Beni siyaha mahkum etti insanlar. Sokağa çıkıp kimseye gülümsemek istemiyorum artık öyle yoruldum ve öyle çirkinlikler gördüm ki. O kadar canım yandı ki. İncinme birikim merkezine döndüm. Ne haldeyim haberiniz var mı?

Uyuyamıyorum. Siz siz olun güvenmeyin insanlara. Sırtınızı yaslayıp derin nefes almayın sakın aldığınız ilk nefeste can verirsiniz.

Layık olmayan insanları sevmeyin. Zor ama şart. Hak etmiyorlarsa rengarenk ruhunuzu neden harcıyorsunuz onlar için kendinizi? Neden izin veriyorsunuz siyaha boyamalarına?.. Lütfen, sizden ricam, şu hak etmeyen insanları sevmeyin.