Merhabalar efendim.
İlk bencemin heyecanı var üzerimde.
Başlıyorum keyifli okumalar!
Belki de herkese komik ya da saçma gelecek ama böyle bir hikayem var. Kendi hikayem.
Ben herkesle iyi geçinmeye çalışan ama çalışıp çabaladıkça darbe alan birisiyim. Lise yıllarım hep bunlarla geçti. Okuldan arkadaşlarımla sürekli sorunlar yaşıyordum.
Beni çekememezlikleri vardı. Neden bilmiyorum ama beni sevmez hep kıskanırlardı. Üzülmekten lise de bir ya da iki yıl sinir ilacı kullandım. İlaç kullanacak kadar ne yaşadın diye sorarsınız. En hafif nedeni söyleyeyim. En yakın arkadaşlarım tuvalete kapatıp yeni telefon alıp iki tenefüs müzik dinledim diye dövmeleri. Bunlar en hafif nedenler. Neyse asıl hikayeye başlayalım.
Artık boşa çabalamaktan sıkılınca kendimi oyunlara sardım. Tabi o zamanlar metin 2 tarzı oyunlar falan var. Onlara girdim oyun oynuyorum orada bir kızla tanıştım. Kızla muhabbet falan ediyoruz. Ama sanki kız benim kopyam.
Ben İstanbul o Ankara da oturuyordu. Konuşuyorduk normalce oyundan. Beraber hayvan falan kesiyorduk. O bana eşya atıyordu kılıç vs. ben ona atıyordum. Öyle böyle samimi olmaya başladık. Kızla konuşurken o kadar mutlu oluyordum ki sanki sevgilimle konuşuyordum. Tabi sonra facebook'a falan geçtik oradan konuşmaya başladık.
Benim derdim olduğu zaman ona onun derdi olduğu zaman bana anlatıyordu. Sonuna kadar dinleyip çok güzel teselli ederdi. Aynılarını ben de ona yapardım. Sanki abla kardeşiz çok iyi anlaşıyorduk.
Sevgili konusunda hep ikimiz anlaşır ona göre karar verirdik. Ne kavga ettik ne bir şey. Tabii o kızı bulunca gerçek hayatta ki arkadaşlarımla arama öyle bir mesafe koydum ki peşlerimde koştular. Ama bana kazık atmaları kıskanmaları devam ediyordu.

Gel zaman git zaman lise son da artık büyüdüklerinden midir nedir bu durumlara son verdiler ama ben kızla aramı bozmadım. Telefondan konuşmaya başladık. Daha sonra bir gün üniversite 1 de buluştuk inanın birbirimizi o kadar iyi tanıyorduk ki ee neler yaptın şu şu ne oldu gibisinden hep bu şekilde konuştuk.
Şu an üniversiteyi bitirdik ve bu yazıyı onun yanında yazıyorum. Pazar günü düğünü var sevgilimle beraber nikah şahitliğini yapacağız. İnan çok mutluyum.

Yani demek istediğim sanal aşk gibi bir şey oldu. Hiç buluşmadığımız sadece internetten tanıştığımız birisiyle çok bağlandık. Abla kardeş olduk. İnan pişman değilim. Gerçek hayatta ki arkadaşlarımla üzülüp sinir hastası olacağıma sanaldan tanıştığım kardeşimle mutlu olmayı tercih ettim.
Bir çoğunuz bu benceme farklı bakacak. " Hiç olur mu öyle şey gerçek arkadaşlıklar hiç ayrılmaz hep beraber geçirirler" gibi. Ama yanılırlar herkes farklıdır. Bana o kız daha yakın geldi. Gerçeklerin yapmadığını yaptı.
Unutmayın ki #SanaldaArkadaşlık gerçekleri döver.
Eheheh.
Sağlıcakla kalın.
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Cinsel Yaşam
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Dünya Kupası
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
YKS2026
Diğer
En İyi Cevaplar