Gerçekten Gülmek

Eskileri bilir misiniz arkadaşlar? Hani;" ahh ahh diyerek başlayan, o tatlı ama, içinde nostaji barındıran anıları", işte onlardan bahsediyorum...Hani hep büyüklerimizin anlattıklarından. Sizi bilmem, ama ben ne zaman böyle bir anı anlatılsa, pür dikkat dinlerim. O zamanların değerini anlarım; zorluklar, dertler, çaresizlikler ve cahilliklerin arasında tatlı bir değeri vardır hep o zamanların. İnsanın insan olduğu, düşene elin uzatıldığı zamanlardı hep o anılarda anlatılanlara göre. Bir de şunu farkettim ki; o zamanın insanı, nam-ı diyar eski toprak, en küçük bir mutluluğa bile gülermiş. Bu gülmek bana çok yabancıydı ama tatlı bir buğusu vardı. Gerçekten gülmek heralde buydu.

Şimdi ki zamanda ise; gerçekten gülemiyoruz. Gülmek için illa birinin espri yapmasını bekliyoruz. Hatta bazen de birinin üzülmesini, bozulmasını... Yaa başkasının üzüntüsüne gülüyoruz be anlayın işte!

Başkasının üzüntüsüne gülen bir toplumdan ne beklersin ki? Başkasının üzüntüsüne gülmek derken, aklıma bir atasözü geldi; "Gülme komşuna, gelir başına!" gelir mi bilmem, ama zaten biz başkasının üzülmesine mutlu oluyorsak, vicdanımızı kaybetmişiz demektir. Bundan daha kötü bir şey olabilir mi?

Bu olayı en iyi anlatan film Kemal SUNAL'ın ( Allah rahmet eylesin) "Gülen Adam" filmidir. Belki on-on beş defa izledim, ama yine olsa yine izlerim. Bu filmin yapıldığı tarihi pek bilmiyorum açıkçası; 1970-1980 dolayları olması lazım. Buradan anlaşılıyor ki; toplumun bu sıkıntısı o zamandan itibaren anlaşılmış. Bu zamana gelene kadar da ilerlemişti.

Şimdi ise bu nesil gülmek için bazı adamları doyuruyorlar. Mesela komedyenleri... Tabi onlara bir sözüm yok, Allah var işlerini iyi yapıyorlar. Onun dışında illa biri küfür edecek de ona güleceğiz ya da küfürlü bir film-tabi hangi komedi filmi küfürlü değilse- seyredeceğiz. Sırf gülmek için düşünsenize...

Ahh yani sizin anlayacağınız. Bu zamana kadar zaten saflık -bu eskiden iyi bir sıfatken şu an neredeyse bir küfür anlamına geliyor- bir tarafa atılmışken, tertemiz ve saf gülücüklerimizde bir tarafa savrulmuş durumda. Sizce de bu yanlış değil mi? Artık o gerçek gülücüklerimizi unutmuş olan dudaklarımızın geri hatırlama vakti gelmedi mi?...