Kendimde Olduğum Zamanlar Mutluyum

Bir zamanlar bir ben tanırdım. O kadar saf ve temiz bir insandı ki... Dünyayı kurtarmak, kahraman olmak gibi hayelleri vardı.

Gözleri o kadar kapalıydı ki kendine yapılanları görmezdi.

Çok yalnızdı ama hayelleri vardı. Geleceğe dair umutları vardı. Ama unuttu her şeyi. Yaşamayı, acı çekmeyi, ağlamayı… Çünkü onu çok incittiler. Çünkü hep yalnızdı. Çünkü büyüdü. Çünkü dünya değişmedi.

Hayalinden kopan her parça umudundan da bir parçayı aldı.

Bir tek acı kaldı, yalnızlık. Saf kalbinden dökülen göz yaşları hayallerini kana buladı.

Düşünmeye başladı. Bir yol mutlaka olacak diye düşünmeye başladı. Ama bulamadı. Çok yalnızdı ve korkuyordu.

Gözlerini kapadı açtı; hiç kimse yoktu etrafında.

Yanaklarını ıslatan gözyaşlarını hissetti.

Kalbini bir korku sardı.

İşe yaramaz bir bedenin içinde sıkışıp kalmıştı.

Çok korktu.

Gözlerini kapadı.Hiç birşey düşünmeyinceye kadar kapadı.

Sonra açtı gözlerini.

Aynadaki yansımasına baktı ve gülümsedi kendisine. “Boşver” dedi. Aynada ki yansıma ağlamaya başladı. “Boşver” dedi. Artık kimse canını yakmayacaktı, hayalleri yıkılmayacaktı, kalbi ağlamayacaktı.

Gözlerini kapadı ve dedi ki ”eğer umursamazsan, kurmazsan hayaller o zaman canın hiç yanmayacak. Yanlızlığını bile hissetmiceksin. Sadece unut ve uyu.” Gözlerini açtı, tiz kahkahası tüm bedenini titretti. Aynada ki yansıma korkuyla baktı. Boş gözlerle aynaya yaklaştı :“artık sende yoksun hayatımda. Şimdi git.” Ayna yere düştü. Artık kendi bile kalmamıştı.

Cam kırıklarında yürürken “Hayat böyle çok güzel olacak” dedi. Ama unuttu. Onlar gibi olduğunu, saflığını bıraktığını unuttu. Yaşamayı, ölmeyi, sevmeyi, ağlamayı unuttu.

Bu bir başarı hikayesi ya da yeniden doğmanın sembolü değil. Bu saflığın kayboluşu, yaşarken ölmenin hikayesi. Bu sadece mutlu sonla bitmeyen bir hikaye.