Büyümeden Yaşlandım Ben!

Fakir bir ailenin çocuğuydum müstakil sobalı eski bir evde yaşıyorduk , dayımlar ise zengindi baya tabi bu durumdan yararlanan kuzenlerim beni ezerdi aldıkları eşyalarla kıyafetlerle.. Sadece kuzenlerim değil bunu kocaman 30 yaşında ki teyzemde yapıyordu ama hiç bir zaman aileme isyan edipte ısrarla birşeyleri istemezdim bilirdim durumumuzu üzmezdim onları.. Ama içten içe çok üzülürdüm..

Konu sadece fakirlik olsaydı üzülmezdim.. Babamdan şiddet görüyordum.. Neredeyse her gün.. Bana insanmışım gibi davranmazdı gülsem , ağlasam , konuşsam suç olurdu.. Bütün sinirini sadece benden çıkarırdı , örneğin kendi iş arkadaşına kızardı ve eve gelir beni öldüresiye döverdi.. Annem engel olmak istediğinde dahada sinirlenip daha çok vururdu bana.. Bense bir kenara kıvrılır sessiz sessiz , içli içli ağlardım.. Hatta bir keresinde beni öylesine dövmüştü ki kolum kırıldığını düşünüp hastaneye gitmiştik orda sorduklarında ise kapıya çarptım demiştim.. Anlatamazdım ki.. Hep susup içime atardım.. Sürekli dövdüğü yetmezmiş gibi birde azarlayıp bağırıp küfür ederdi.. Sokakta arkadaşlarım oyun oynarken ben kenarda oturup oyuncak bebeğime kızım deyip sarılırdım.. Çünkü babam bana onu yapmazdı , bende o psikoloji ile kendi bebeğime sarılıp sevgi gösterip kızım diyordum.. Yaşıtlarıma göre farklıydım.. Hep kendi halimde otururdum kenarda köşede düşünürdüm hep acaba diğer arkadaşlarım gibi bende babamdan sevgi görecek miyim diye.. Ve çoğu zaman olmayacağını düşünür ağlardım sessizce..

Sonra okula başladım hiç unutamam ocak ayıydı sanırım hava baya soğuktu kar yağıyordu dışarda sırada duruyorduk herkesin annesi geliyordu çocuğunu bırakmak için ben yine yalnızdım.. Sonra üşümeye başladım o denli üşüyordum ki çenem titriyordu ve diğer arkadaşlarımın anneleri üstündekileri çıkartıp çocuklarına giydiriyordu bana bakıp aralarında konuşup yazık yavrum nasılda üşüyor üstüde incecik annesi yok mu acaba diyorlardı ve ben bir kez daha yıkıma uğruyordum.. Karne günü herkesin ailesi gelip alıyordu çocuğunu.. O soğuk buz gibi sınıfta tek ben kalmıştım..Yalnız saatlerce beklemiştim elimde karne ile camın kenarında bir umut babam gelir alır diye ama gelmedi.. Sonra kendim gitmiştim ağlaya ağlaya..

Aradan yıllar geçti yeni eve taşındık okulum değişti ortaokula gidiyordum artık darmadağın hissediyordum kendimi iyice mahvolmuştum o kadar mutsuz o kadar yalnız ve savunmasızdım ki.. Başarımda düşmüştü paramparçaydım.. Annem ise üzülürdü halime hep ağlardı.. Ve hala şiddet görüyordum yine azarlayıp bağırıp küfür ediyordu babam..

Sonra ben tamamen kötü oldum hep ağlıyordum sağlığımda bozulmuştu sürekli bayılıyordum tansiyonum düşüyordu.. Böyle 2,5 yıl geçti hayatım tamamen berbattı.. Başarılı değildim mutlu değildim küçük yaşta çocukken henüz büyük yükler taşıyordum.. Çocukluk diye birşey kalmamıştı zaten.. Çevremde ki kişilerde eziyordu beni arkadaşlarım öğretmenlerim bile.. Suçum neydi peki.. Yaşamak mıydı ? ! daha sonra kitaplar okumaya başladım araştırmalar yaptım psikolojim nasıl düzelir diye.. Hep çabaladım mutlu olabilmek için.. Ne mal mülk tek istediğim huzurdu.. Sonra bir çok şey değişti acılarla nasıl başa çıkabileceğimi öğrendim.. Yine içime attım sustum.. Ama artık ağlamıyordum eskisi gibi.. Çünkü alışmıştım acılara.. Ne kadar kalbim paramparça olsada içim kan ağlasada.. Ağlamamayı güçlü kalmayı öğrenmiştim tek başıma.. Sonra başarım arttı çok başarılı bilgili bir öğrenci haline geldim değiştim baya.. Kırgınım , yorgunum.. Ama bunları bir kenara koymaya çalışıyorum.. Beni dinleyen hocalarım arkadaşlarım ne kadar olgun bir insansın sanki 35 yaşında ki bir insan gibi düşüncelerin derlerdi hep.. İşte başlıkta ki gibi ;

Büyümeden yaşlandım ben.. !!

Sonra insanların derdini dinlemeye başladım onlara yardımcı oluyordum ve gerçektende dertlerinden kurtuluyorlardı bana milyonlarca kez teşekkür ediyorlardı.. Bu beni mutlu ediyordu en azından.. Sonra babam değişmeye başladı eskisi gibi öldüresiye dövmüyor sadece tokat atıp elime koluma vuruyor.. Ama maalesef azarlamaları küfür etmeleri hala aynı.. Ve aşık oldum erkek arkadaşım vardı artık mutluydum yaralarım kapanacak diye heyecanlıydım umudum vardı.. Söz verdik evleneceğiz diye , çocuklarımızın adından tutun evimizi bile hayal etmiştik.. Çok seviyorduk.. Adına şiirler dahi yazıyordum.. Arada tartışsak dahi bir kaç saat küs kalır sonra barışırdık.. Ve hayatımda ilk defa o kadar çok mutluydum ki.. Güzel günlerdi..

Ve bir gün bana ayrılmak istediğini söyledi..Peki dedim.. Direnemedim gücüm yoktu.. !

Bu kadar severken terk etmesi kahretti beni.. Sanırım benden sıkılmıştı.. Yaralarım iyileşir derken yaralarımın üstüne bir yara daha açılmıştı.. Haftalarca ağladım mahvoldum.. Yine darmadağındım.. Ama artık o yoktu unutmak zorundaydım maalesef unutamadım.. Ayrılırken sadece bir cümle söyledim ;

Benim bıraktığım aşkla alırsan kalbine bir başkasını , helal etmesin Rabbim kalbine aldıklarını..

Çok sevdim , çok değer verdim.. Ama gitti.. Ve sonra bana gülüşüyle yüzümde kelebekler açtıranın gidişiyle öldürdüğü kelebekleri gömecek yer bulamadım.. Yine içime attım sustum.. Aşk'a olan bağlılığımı ilgimi kaybettim.. Yine mutsuz adam işi olan şairliğe yeniden başladım çok yazdım içimden gelenleri döktüm kağıda.. Doğrusu kömür yerine göz yaşlarım dökülüyordu sayfalara.. Artık Hayattan bir beklentim yok sadece insanların derdini dinlemek onları iyileştirmek için yaşıyorum.. Bu yüzden psikolog olmak istiyorum.. Benim yaşadıklarımı kimse yaşasın istemiyorum.. Ben herşeyimi kaybettim onlar kaybetmesin istiyorum.. Cıvıl cıvıl neşeli olsun hayat dolu olsunlar istiyorum.. Beni sorarsanız.. Ne mutlu ne de mutsuzum nötr şekilde yaşıyorum.. Ne gülüyorum ne de ağlayabiliyorum..

'' Hayallerim hayal oldu.. ! ''

Biliyorum çok uzun oldu ama içimi dökmek istedim yine paylaşmak istedim sizlerle teşekkür ediyorum okuyan okumayan herkese.. Umarım hayatınız dertsiz kedersiz ve hep huzurlu mutlu geçer iyi günler..

#Psychologist_

@Psychologist_