Teşhir Ediyoruz: Seyirlik Bir Nesneye Dönüştürüyoruz Her Şeyi!

Son bir kaç ay, binlerce kişi neredeyse aynı fotoğrafları paylaştı… Fotoğrafların ortak noktası, deniz, sahil, güneş idi… Figürler değişti sadece; yüzler, ayaklar, bedenler…Son bir kaç gün ise, bir fotoğraf, o binlercesinden ayrıldı… Bu fotoğrafta da deniz vardı, sahil vardı, kumlar vardı…. bir de çocuk….

Çoğu kişi, hani sevdiklerimize albümümüzden en beğendiğimiz fotoğrafı gösteririz ya, işte öyle paylaştı buradan o fotoğrafı…. Fotoğraf, birçoğumuzun yıllar sonra bile unutamayacağı bir görüntü haline dönüştü… Bir fotoğraf; çocuk, sahil,deniz… ve ölüm… Elbette bu acı durum karşısında herkesin düşüncesi var…. Elbette bunlar söylenmeli, gösterilmeli… Ama böyle mi olmalı?… En doğru yöntem, yeniden ve yeniden çocuğun o cansız bedenini göstermek mi?… Çoğunluğun yaptığı ve kabul ettiği doğrudur derler ya... Bence burada doğru olmayan birşey var…. Bir durum karşısında çok sinirlenip öfkesine yenik düşerek küfür etmek, kavga etmek ya da saldırmak gibi bir yanlış var ortada….

Doğru tarafta olduğumuzu göstermek için insanlığımızı kaybetmek gibi… Bir ikilem… Çocuğun o küçük, cansız bedenini doğrudan paylaşırsak, o kadar büyüdüğümüzü; büyük bir şey yapmış gibi hissediyoruz sanki… Oysa o henüz büyüyememiş çocuğun görüntüsünü böyle paylaşmak bizi küçültmeli… En azından insanlığımızı…. küçültüyor…

Evden kaçan bir kadının ardından mahalle kahvesinde düşüncelerini paylaşan, bir yandan okey oynayıp, çayını/oraletini yudumlayarak, diğer yandan olay hakkında en çarpıcı bilgiyi söylemeye çalışan kişiler gibiyiz sanki…. Üçü olay hakkında bildiklerini, üzerine de ekleyerek birbirleriyle paylaşırken, dördüncünün, okeye dönenin, “ya bırakın, kadın zaten orospuydu” demesi sonrası diğerlerinin gülerek oyuna geri dönmeleri gibi: Ne kadar çarpıcı olursa söylediğimiz, o an, o kahvede o kadar büyüyeceğimizi sanıyoruz…. Oysa ki, kız hakkında söylenen çarpıcı o tek kelime, kızın evden kaçmasının altında yatan onlarca nedeni örtüyor… olay daha tartışılmadan unutuluyor, sadece kadının konuşulan o hali kalıyor geride…ne kadar kolay… olayların dışında, geride kalanlar için… Paylaşmak güzeldir derler ya… bazen değil işte… özellikle de paylaşımlar bir çocuğun cansız bedenini seyirlik bir nesne ye dönüştürüyor; yeniden ve yeniden teşhir ediyorsa….