Bence de İnsan Doğuştan Homoeconomicustur

Selamlar

Homoeconomicus, iktisatta karşımıza çıkan bir terim olsa da, insan psikolojisini tanımlamada da farklı bir anlama gelmiyor bence. Çünkü İNSAN HER ANLAMDA KENDİ ÇIKARINI GÖZETİR.

İnsanların doğduğu anda iyi/kötü karaktere sahip olduğu hakkında birbirinden farklı görüşler var. Bana göreyse her insan bencil doğar.

Doğduktan sonraki 2 yıl tamamen almaya yöneliktir, devamında artık bireysel olarak bir şeyler yapmaya başlarız. Beynimiz henüz çıkar gözetmek nedir bilmez lakin hep kendi faydasına olan şeyleri ister. Eğer istediklerimiz olmazsa ağlamak bizim için karşı çıkma eylemidir ve ebeveynlerimizin bunlara tepkisi yavaş yavaş kişiliğimizi şekillendirmemizi sağlar. Çocuk aklımız, ailemizin bize söylediklerinden çok eylemlerimize verdikleri tepkiler ile kendi için doğruyu kavrar ve çeşit çeşit yöntem oluşturmaya başlayarak istediklerimizi elde etmeyi öğrenir.

Okul zamanı geldiğinde dış dünyaya açılmışızdır artık ve hünerlerimizi sergileme vakti gelmiştir. Ama o da ne? Ebeveynlerimizin gülerek takip ettiği şeyler öğretmenimiz tarafından aynı tepkiyle karşılanmamış, diğer yaşıtlarımız tarafındansa bir tepkiye bile maruz kalmamıştır. Tabi bunun aksi versiyonları da mevcut ancak tüm hepsini yazarsak muhtemelen sayfalar yetmez. Sonuç olarak her durumda da aile içinde kullandığımız tepki ölçme yöntemiyle kendimiz için doğru tavrı bulur, uygular ve o topluluğa dahil oluruz. Ama bu tavır onları düşündüğümüz için değil yine kendimiz için. Çünkü dışlanan değil, sevilen olmak gerekiyor ki mutlu olalım.

Bu şekilde ilerlerken etik değerlerin öğretisiyle de belirli bir karakter oluşturduğumuz zamanlar gelmiştir artık ve kimimiz kalabalık bir çevreyi, kimimiz minimal arkadaşlıkları, kimimizse yalnızlığı seçmişizdir. Ama hepsinin temel sebebi hep aynı, kendi mutluluğumuz. Hiçbirimiz o arkadaşları kara kaşı kara gözü için tercih etmedik, sadece zamanımızı paylaşmak adına bizim faydamıza oldukları için yanımızdılardı. Ya da aşık olduğumuz insanları, oldukları kişi için değil de o kişinin belirli özellikleri yüzünden bizim hak ettiğimiz kişi olduğunu düşündüğümüz için seçtik. Hatta bir çoğumuz aşık olduğu kişiye olduğundan farklı kişilik atamaları yaptı, çünkü onu yanımıza yakıştırdık ama hayır, çıkarlarımıza uymuyordu ve uymak zorundaydı. Eğer bizim istediğimizi o kendi çıkarlarına denkleyemediyse de sorunlar baş gösterdi vs.

Birinin ölümüne üzülürken dahi üzgünlüğümüzün büyük yoğunluğu, o kişinin artık hayatımızda olmayışınaydı. O her zaman yaptığımız şeyleri artık yapamayacaktık, yaşamımızda onun doldurduğu yer artık boşluktu... Tabi onlar için hiç üzülmüyoruz değil sonuçta onlara değerler verdik...

Hayır, ben öyle biri değilim deseniz de öylesiniz arkadaşlar. Hiçbirimiz hoşumuza gitmeyen insanlarla arkadaşlık yapmayız, hep kendimize iyi olanı tercih ederiz. Çıkarımıza uymayan ilişkilerden kaçarız, onları sevmeyiz. Çıkarlarımıza uyan insanları ise çıkarımıza uydukları oranda severiz ve bu normal olandır.

Kendimizden fazlaca vermek bizi yorar, neden yorulalım ki? Hep almak da bıktırır, neden sıkılalım ki? Yeri geldiğinde almayı yeri geldiğinde vermeyi kabullendiğimiz zaman her şey yolunda olacaktır. Bu yüzden bencil olmaktan da çekinmeyin çünkü kararında bencillik bizi gerçek mutluluğa götürür.

Sonuçta biz olabilmenin yolu "BEN"den geçer...

Bugün, bence yazmayı deneyenler kervanına katılanlar arasından Lulu'yu okudunuz efennim. Umarım okurken "ne boş yapmışsın kardeşim" demediğiniz bir bence olmuştur... Sevgiler 🙃🌸