Cinsiyet Uyum Sürecimde ve Öncesinde Yaşadıklarım!

Canlar selam biliyorsunuz ki, ben bir trans bireyim ve bu bence de kendimden size biraz bahsetmek istiyorum. Kendimi nasıl keşfettim, ailem ve sosyal çevrem nasıl karşıladı bu süreçte neler yaşadım, hormonların bana duygusal ve fiziksel nasıl etkiler oldu?

Kendimi nasıl keşfettim?

Çocukluk

Bir erkek çocuğu olarak dünya ya geldim. Ama yaklaşık 2 yaşımdan beri biliyordum ki bende bir şey yanlıştı. Diğer erkeklerin hoşlandıkları şeyler ilgimi çekiyordu ama kızlarla çok daha iyi geçiniyordum ve onlar gibi olmak istiyordum. Bu hisler bende hatırladığım kadarıyla kreşe başladığımdan beri var. Erkek olmaktan mutlu değildim. Sürekli test giden bir şey vardı. Kız arkadaşlarım gibi etekler, elbiseler, külotlu çoraplar, uzun saçlar, daha ince bir ses istiyordum. Ama bunların hiç birini yapamıyordum.

Ailemde bana sürekli "oğlum" diye hitap edince iş iyice benim için içinden çıkılmaz bir hale geliyordu. Yaşıtlarıma göre sürekli daha olun birisi oldum, belki de bunun sebebi çok fazla arkadaşımın olmayıp ailemle fazla vakit geçirmemdi. Çevremdeki büyüklerimin hepsi cisgender heteroseksüel insanlar olunca yaşadığım şeyleri hiç kimseye anlatmamaya karar verdim. O zamanlar (5 yaşında falandım) şöyle düşünüyordum "ben kız olmak istiyorum ama bu tamamen yanlış bir düşünce bunu her insan yaşıyor bu ileride geçecek ve bu düşüncemi hatırladıkça kendime güleceğim."

Ergenlik

Zaman ilerliyor ve toplumun beni bir "erkek" yapma cabası sonuna kadar devam ediyordu. Zamanla erkek kültürü ile bir "erkek" oldum ama bundan hiç ama hiç memnun değildim. LGBT hakkında da yeterli bilgiye sahip olmadığım içinde duygularımın ne olduğunu ve bunlara nasıl anlamlar yüklemem gerektiği hakkında hiçbir bilgim yoktu. Ergen bir erkeğe göre kızlarla o kadar güzel iletişim kuruyordum ki... Resmen benim kız doğmam gerekirdi. İçim deki bu duygusal boşluğun bir süre boyunca tamamen özgüven eksikliği olduğunu düşündüm ve benim bir "alfa erkek" olmam gerektiğimi yoksa hayatımın tamamen böyle devam edeceğini düşündüm. Erkek kültürü yüzünden bütün duygularımı yuttum. Mutlu olduğumda içimde kelebekler uçmuyor üzüldüğüm zaman istediğim gibi bunu yansıtamıyordum. Bir kız arkadaşım olursa bütün problemlerimden kurtulabileceğimi kendimi tamamen rahatlatabileceğimi düşünüyordum.

İste "O" an!

Bir gün sanırım ya yaz tatiliydi ya da sömestr emin değilim bilgisayarımda oyun oynarken arka planda podcast dinliyordum ve oyuna o kadar odaklanmıştım ki arkada ne çaldığının fakrına bile varmadım. Video değişerek bir trans kadının otobiyografisinin olduğu bir röportaj açıldı. Bir anda kafama yıldırımla düşmeye başladı. AYDINLANMIŞTIM. Bu nasıl olabilirdi röportajda konuşan kadın resmen benim 16 yıllık hayatımda yaşadığım her şeyi anlatıyordu. WOW!!!!

Araştırma Dönemi

Evet kadının anlattığı neredeyse her şeyi bende yaşamıştım. Hatta şunun farkına varmaya başladım. O ana kadar çok beğendiğim, seksi bulduğum kızları aslında beğenmemiştim. Ben onlara ÖZENMİŞTİM. Onların boyalı saçları, renkli kıyafetleri, elbiseleri, makyajları beni çağırıyordu sanki.

Tabi ki bu kadar ciddi bir duruma sadece önceki düşüncelerim ve izlediğim bir video ile emin olmak bana çok mantıklı gelmedi. Ve bununla ilgili araştırma yapmaya karar verdim. Peki kime sorabilirdim? Arkadaşlarıma HAYIR, Aileme HAYIR, Akrabalarıma HAYIR, internete EVETTTT. Önce çeşitli form sitelerinde insanlara durumumu anlatarak bana yardımcı olmalarını istedim (bu form sitelerine KS de dahil).

Sonuç= dalga geçilmiş, aşağılanmış, saçma sapan esprilere maruz kalış, disfori yüzünde depresyona girmiş gariban me :( Anladım ki hiç değişse Türk form sitelerinde bana hayır gelemeyecek benimde aklıma yabancı formlara bakmak geldi. Ve Reddit maceram başladı. Orada çok ama çok fazla dünyanın farklı yerinde insanla iletişim kurdum ve hepimiz aynı duyguları yaşıyor içinde bulunduğumuz durumdan kurtulmak istiyorduk. Ve artık aileme açılmamın zamanı gelmişti. İşte benim büyük sınavım.

Aileye Açılmak

İlk önce anneme her şeyi anlattım ama annem bana hiç inanmadı hatta şaka yaptığımı dalga geçtiğimi falan zannetti. Ona hiç kızmadım çünkü onun neler hissettiğini gayet iyi anlıyordum. Çünkü ben dahi kendimi yeni yeni kabul etmeye başlamıştım. Beraber babamdan gizli bir psikoloğa gittik.

LANET OLSUN!!! Dünyanın en transfobik en homofobik psikoloğu sanırım o kadındı. Bana yaşadığım her şeye rağmen bana "sende bir şey yok sadece ergenlik bunalımı yaşıyorsun" dedi. DÜNYAM RESMEN BAŞIMA YIKILMIŞTI.

6 ay boyunca bu konuda anneme hiçbir şekilde bahsetmeme kararı aldım. Bu süreden sonra evde sürekli ve sürekli kavga ediyor tartışıyorduk. Annem bir gün odama geldi ve bir problemim olup olmadığını sorudu. Bende artık içimde tutmadan ona tekrar cinsiyet değiştirmek istediğimi söyledim. Bu sefer bir psikiyatra gittik.

İlk Adımlar

Gittiğim psikiyatri servisindeki doktur gerçekten çok iyi bir kadındı. Benim bu hislerime hiç bir şekilde karışmadı bana sadece bu yolda yaşayacağım zorluklarda bana yardım edeceğini ve rehberlik edeceğini söyledi. Cidden aşırı mutlu olmuştum. Durumu sadece benim idareme bıraka biri vardı karşımda. İlk görüşmemizden sonra anti-depresan ilaçlar kullanmaya başladım. Ve kafamı toparlayarak daha mantık çerçevesinde kararlar vermeye başladım. Tabi bu süreç benim için biraz üzücü olmuştu çünkü ağlayamıyordum. Ağlamak bir erkek olarak ne kadar düşük görülen bir şeyse, hormonlara başlamadan önce benim için çok ama çok önemli bir şeydi. Çünkü ağlamak bana kadınlığımı hatırlatıyordu.

Çevremin Tepkisi

Ailem bana hiçbir olumsuz tepki vermedi. Hatta annem ve babam bana şunu söyledi: Sen doğarken kimse bize seninle ilgili bir garanti vermedi, senin cisgender veya trans olacağına, hetero veya queer olacağına kimse garanti vermedi. Sen kendini nasıl hissediyorsan biz ailen olarak seni kabul etmek zorundayız. Ailemin bu tepkisi beni çok mutlu etmişti. Ama herkes ailem kadar ılımlı olmadı maalesef.

Lisede bu sürece başladım ve öncesinde insanlar beni biseksüel, cisgender, maskülen erkek olarak bildiği için bu onlara çok tuhaf geldi ve benden uzaklaştılar. Ama sınıfımdaki bir kız bana çok destek oldu. Bana makyaj yapmayı vs o öğretti. Akrabalarım ise en sert tepkiyi veren taraf oldu ve özellikle baba tarafımdan sülalemden aforoz edildim ama bu beni hiç üzmedi zaten baba tarafımı sevmiyordum ve beni olduğum gibi kabul etmeyen birine karşı üzerinde düşünme gereği duymadım.

Ve benim favori bölümüm Hormonlar <3

Hormonlar benim için nirvanaya ulaşmak gibiydi.

İlk Aylar

Öncelikle çok sık duygusallaşmaya ve ağlamaya başladım ama bu benim için hiç ama hiç problem değildi çünkü artık duygularımı tam bir "kız" gibi hissediyor mutlu olduğumda her yerde zıplayarak mutluk saçmak üzüldüğümde ise kendi köşeme çekilip saatlerce ağlayabiliyordum. En büyük etkilerde birisi psikolojimin ve kendime bakışımın değişmesiydi. Hormonlara başlamadan önce kendimi kadın olmak isteyen bir erkek olarak görürken hormonlardan sonra kendimi "erkek organlı kız" olarak görmeye başladım EVET!!!! sonunda bende kızlar kulübüne girmiştim :) Bunun dışında derim yumuşamıştı artık yumuş yumoş kıvırcık bir kız olmuştum. Hatırlıyorum kendi derime konunca o yumuşaklığı hissedince aşırı mutlu oluyordum. Bunlar dışında cinsel konulara olan ilgim tamamen kesildi ve libidom sıfırlandı, boyumun uzaması durdu (çok da önemli değil zaten sırık gibiydim 186 :D ), penisim küçüldü, vücut kıllarım azalmaya ve zayıflamaya, incelmeye başladı.

İleri ki Aylar

Benim için en önemli olan oyalardan birisi GÖĞÜSLERİM ÇIKTI!!! Nedeyse bütün gün ağlamıştım o kadar mutlu olmuştum ki... Onun dışında zaten babyface bir erkektim ama buna rağmen sakallarım iyice azaldı, östrojen etkisi ile ellerimde ve ayaklarımdaki tendonlardaki ve kıkırdaklardaki suların çekilmesi ile küçüldüler. Gerçi hala ayaklarım büyük ama olsun... Kas yapım ve yağ dağılımım değişmeye başladı ve vücudum şekillendi, saçlarım daha hızlı uzamaya ve yumuşamaya başladı. Bunların haricinde kendimde en tuhaf bulduğum şey çocuklara ona sevgimin artmasıydı. Hayatıma bir erkek olarak devam ettiğim dönemlerde alsa bir çocuğum olmasını istemezken hormonlardan sonra şimdiki halime geldim. Kendimi biseksüel olarak tanımlarken erkeklere olan bütün duygusal çekimimi kaybettim, artık kendimi lezbiyen olarak tanımlıyorum.

Evet işte bu şekilde, tabi bunların haricinde ayır ayrı zamanlarda taciz edildim, sabah bana nefret söylemlerinde bulunanlar tarafından aynı gün içerisinde ilişki teklifleri aldım, defalara iğrenç tehditler aldım. Bunlar beni çok üzdü ama hiç biri benim mücadeleme ve kadınlığıma zarar veremedi.

Bu da benim kadınlık hikayemdi, aranıza queerler varsa siz kendinizi nasıl keşfettiniz?

Beğenmeyi unutmayın (oha bütün yazıyı yazmam 4 saat sürmüş) Eğer isek olursa başımdan bu süreçte geçen iyisiyle kötüsüyle paylaşmak isterim bunu da yorumlarda belirtebilirsiniz.

SEVİLİYORSUNUZ!!! KENDİNİZE İYİ BAKIN, UNUTMAYIN SİZDEN DAHA DEĞERLİ BİR ŞEY YOK.