Düşmanlıkları Kimler Yaratıyor? Gerçekten En Doğru Biz miyiz?

İnsanlık tarihi boyunca, toprak, inanç, ırk ya da çok daha başka nedenlerle birbirimize düşman olduk. Bu uğurda savaşlar, toplu kıyımlar yaşandı. En küçüğünden dışlamalar veya başkalaştırmalar yaşandı

Peki buna kim ya da ne sebep oldu?

Buna neden olan biziz ve tek sebebi kibrimiz ve açgözlülüğümüz... Kimse bunu kabul etmek istemese de, bedenlerimiz damardan çok kibirle örülmüş durumda.

Uzun kısaya, zayıf şişmana, beyaz tenli siyahi olana, Müslüman Museviye, inançlı inanmayana, inanmayan inanana hep başka gözle baktı. Öyle olmaya da devam ediyor.

Olaylara insanı düzeyde tepkiler vermemiz gerekli dedik ancak tepkilerimiz bile işimize geldiği gibi davranmak oldu.

Sokak ortasında tekme tokat dövülen bir kadını gördüğümüzde, derhal kendimizi siper etmek pahasına müdahale etmemiz gerekirken, "Bu saatte sokakta ne işi varmış?" demek gibi bir acizliği göstererek, vicdanımızı rahatlattığımızı sandık.

Farklı inançlardan toplumların yaşadıkları doğal felaketlerde, "Allah inancı olmayanlara bu haktır." diyecek kadar alçalanlarımız oldu. Bu yolla vicdanını susturdu onlar.

Gün geldi benzer felaketi kendisi yaşadı, ama bu onu zerre kadar değiştirmedi. Kör vicdanıyla o felakette yitip gitti belki de. Ama geride sebepsiz, nedensiz bir öfkeyi, kini miras bırakarak gitti.

Ten renginden dolayı eziyet gören bir siyahiyi gördüğümüzde, ona bu eziyeti yapanlara lanetler okuduk. "Allah'ın yarattığını sorgulamak sana mı kalmış?" gibi kelimeler döküldü dilimizden. Bunu yapanların insan olamayacağını düşündük.

Ancak çok geçmeden, bir kiliseye yapılan saldırıda ölenlerin ardından "Oh olsun!" diyecek kadar küçüldük. Peki onları Hristiyan bir toplumda var eden de aynı Allah değil miydi?

İlkokul çağındaki erkek çocuklara cinsel istismarda bulunulduğunda, hiçbirimiz çocukları ve ailelerini konuşmadık. Sadece bunu yapanların Müslüman olmalarından bahsettik ve kinimizi İslama kustuk.

Tacizci, istismarcı, sapıklarla savaşmak yerine, inançlara karşı cephe aldık.

Ortak paydamız vatan olması gerekirken, parti parti, takım takım, mezhep mezhep bölündük. Lanet okuduğumuz ne varsa tek tek onlardan biri olduk.

Paranın mutluluk getireceğini düşündük ve daha çok kazanmak için her şeyi yaptık. İnsanlara tuzaklar kurduk, şantajlar yaptık, çaldık, çırptık. Kuruş kuruş düşman kazandık.

Kazancın gururdan, onurdan, şereften daha üstün olduğuna inandırıldık, inandık. Daha çoğu için ne gerekiyorsa yaptık. Doğayı talan edip nakde çevirdik. Kasamızı doldururken, düşman olduğunda yenilmesi imkansız bir gücü karşımıza aldık. Doğayı düşman ettik kendimize.

Hep bir anne ya da baba olmayı hayal ettik. Güzel bir yuva oldu hayallerimizi süsleyen. Sonra buna kavuştuk. Ama yetmedi bu bize. Eşlerimizi aldattık, çocuklarımıza tam bir pislik gibi davrandık, karımızı dövdük, onları sokağa bile attık.

Az düşmanımız vardı zaten, sayıyı biraz daha arttırdık.

Şimdi tüm bunların tarih boyunca olan düşmanlıklarla ne alakası var diyebilirsiniz. Ama çok alakası var. Çünkü bu döngü binlerce yıldır sürüyor.

Tarihi değiştiremezsiniz belki ama kendi döngünüzü kırabilirsiniz.

Aç gözlülüğünü, kibrini ve sebepsiz düşmanlıklarını kenara koyabilirsin. Herkesi olduğu gibi kabul etme erdemini gösterebilir, empati yetini geliştirebilirsin. Kadınlara, çocuklara, erkeklere, düşkünlere, hayvanlar ve doğaya daha nazik davranabilir, kendini üstün bir varlık gibi görmekten vazgeçebilirsin.

Eminim ki senin de dünyayı güzelleştirmek için yaptığın en azından bir şey vardır. Hiç olmazsa bunu ikiye çıkarabilirsin. Herkes bu sayıyı 2 katına çıkarsa, dünya 2 kat daha güzel olur.

Başlamak için en doğru zaman tam şimdi, şu an.