Neslican Tay Olayına Farklı Bir Bakış!

Geçen hafta kocaman yürekli bir kızcağızı toprağa verdik.

Neslican Tay

21 yaşında gencecik bir kız. Neredeyse ömrü kanserle savaşarak geçmiş. Bir bacağını kaybetmiş.

Hiç düşündünüz mü bir bacağınızı veya bir uzvunuzu kaybetmenin nasıl bir şey olduğunu? Bir kolu veya bacağı kırılan var mı içinizde? Birkaç ay bile olsa alçıda gezmenin, istediği gibi hareket edememenin, yürüyememenin, koşamamanın nasıl bir şey olduğunu yaşayanlar vardır içinizde mutlaka.

Bu kızcağız bir bacağını kaybetmiş. Ameliyat yaraları iyileşinceye kadar koltuk değneğine mahkumsunuz. Peki protez bacakla yürümenin ne olduğunu bilen var mı içinizde? Ayağınızı bastığınız yeri hissetmiyorsunuz. Bastığınız zemin yumuşak mı, sert mi düşmeden anlayamıyorsunuz. Ya da ayağınızın bir taşa takıldığımı yüz üstü yere kapanınca anlıyorsunuz. Bununla da bitmiyor. O protezin fiyatı birkaç bin euro. Düştüğünüz zaman bir yerleri kırılabiliyor, bozulabiliyor. Düştüğünüz yerde kalabiliyor, ayağa kalkıp adım atamıyorsunuz. Çevreden birileri yardıma gelmezse yerden de kalkamıyorsunuz. Ayağınızın kaşındığı hissini yaşayacaksınız ama ayağınız yok.

Siz hiç gençliğinizde, kanınızın damarda 180 km hızla aktığı bir zamanda bir bacağını kaybetmenin insan psikolojisini nasıl toz duman ettiğini bilebilir misiniz? Vücudunuzun kocaman bir parçası yok. Yıllar boyu her hafta kemoterapiye gideceksiniz, radyoterapiye gideceksiniz.

Her hafta kan vermekten kollarınızda ne damar yolu açılacak yer, ne de derman kalmayacak.

Kan tahlillerini en ince ayrıntısına kadar tıp öğrencisi gibi ezberleyecek, öğreneceksiniz.

İnsan vücudunda rahatsızlıklar ve bunlardan kaynaklı ağrılar hep gece açığa çıkar. Geceleri feryat figan bağırarak ağrıyla uyandınız mı hiç? Ve bunu yıllar boyunca yaşadınız mı?

Ben iki defa böbrek taşı ağrısı yaşadım da ömrümden ömür gitti.

Verilen kemoterapiyle kimyanız bozulur. İnsan olduğunuzu unutursunuz. Saçlarınız dökülür, kaşlarınız dökülür. Hatta kirpikleriniz dökülür. O gencecik yaşta bu kızcağız bunları yaşadı.

Ama bunları yaşayan kızın yüzündeki gülümseme, hayattan tat alıp dolu dolu yaşama gayreti, gözlerindeki umut pırıltıları hiç sönmedi. Hayata ve insanlara hep gülümsedi. Bir çoğumuz ömrümüzün tamamında yaşadığımız acıları toplasak o gencecik yaşında çektiği acıların onda biri etmez.

Ahmet Şerif İzgören'in bir programında anlattığı bir olay vardı. 10 yaşında, birkaç ay ömrü kalmış kanser hastası bir kızcağız. İki saat konuşmuş onunla odasında. Kızın odasından çıktığımda adım atamaz haldeydim diyor. Ama kızcağızdaki umudu, heyecanı, yaşama azmini görmelisiniz diyor.

Ben bir akrabamın 11 yaşında oğlunun kanserden nasıl eriyip bittiğini, o erirken anne ve babasını da nasıl yavrularıyla beraber eriyip bittiğini gözlerimle gördüm.

Şimdi bir takım din tüccarı şerefsizler bu kızcağızı kimi kıyafetinden dolayı, kimi sözlerinden dolayı cennete gidemez diye hüküm veriyor.

Birisi Allah ile savaştaydı, öldü yazmış. Birisi Bu kıyafetle cennete gidemez yazmış. Bir diğeri (ki bu bir üniversite rektörü) Olayı dini kavramlara bağlamış. Ölüm bilincine sahip olsaydı vs. demiş. Ulan o kadar Müslümansanız peygamberin dediğini yapın. Ölenleri iyilikle yad edin diyor hani. İnandığınız dinin gereğince Allah rahmet eylesin demeyi de mi bilmiyorsunuz? Kimsiniz lan siz? Allah mısınız ki onun adına kimin cenneti gidip gitmeyeceğine hüküm verme hakkını kendinizde görüyorsunuz? Anlayana cennet de bu dünyadadır, cehennem de. Neslican cehennemi yaşadı zaten burada. Bundan sonrası da sizi ilgilendirmez. Siz çekin o acıları da bir görelim. Çoluk çocuğunuz Çeksin diyemiyorum. Gönlüm razı gelmez çocukların o acıları çekmesine.

Seni hep güzelliklerle, o gülen yüzünle ve pırıl pırıl parlayan gözlerinle hatırlayacağım uçmağa varan kocaman yürekli kız.