Ya Ölmeli Cellatlar ya da Hiç Doğmamalı Çocuklar

Aynı evrende yaşamamalı cellatlar ve çocuklar;
Ya ölmeli cellatlar ya da hiç doğmamalı çocuklar

Ernesto Che Guevara'nın, geçmişte yaşanan ve gelecekte -maalesef ki- yine yaşanacak olan çocuk istismarları ve katliamlarına tepki olarak söylemiş olduğu, beğendiğim bir sözüdür bu.

Biliyorsunuz! Hayatın olması gerekenler ve olanlar üzerine kurulu bir kurgusu var. Yaşamda karşılaştığımız çoğu şey için; "aslında öyle değil böyle olmalı(ydı)" deriz çoğunlukla. Çoğumuz bunu sadece bir temenni olarak diler ve üzerinde de çok durmayız ama bu durum kimileri için hiç de öyle değil. Bu kimileri bunu temenniden biraz öteye taşıyıp, söylemde bırakmayıp eyleme dönüştürür.

İşte biraz sonra hemen aşağıda, çizimlerini paylaşacağım Azerbaycanlı Gündüz Agayev isimli ressam da çizimleriyle söylemlerin ötesine geçmiş ve bu söylemleri eyleme dönüştürerek, farkındalık yaratan bir çalışmaya imza atmış. Sanatla eleştiriyi harmanlayan illüstrasyon sanatçısının, toplumların kanayan yaralarına parmak basan çalışmalarından birisi ile sözü fazla uzatmadan, bence de başlasın Bence'miz.

✔1972 yılında Vietnam’da atılan napalm bombaları nedeniyle, ölümü iliklerine kadar hisseden çocuklar ölümden kaçmak yerine; uçurtmalarını uçurtmak için özgürce koşmalıydı.

✔Afganistan’da çocuk yaşta gelin olmak yerine; o çocukları bu kötülüğe karşı koruyacak birileri olmalıydı.

✔Suriyeli Aylan Kurdi’nin sahilde, kıyıya vuran cansız bedeniyle değil de; sahilde deniz kumuyla oynayan bir çocuk olmalıydı.

✔Güney Sudan’da akbabanın küçük kız çocuğunu yemek için ölmesini beklemesi değil de; karnı tok kız çocuğu, akbabanın yanında gülümseyerek pozunu vermeliydi.

✔Öldürülen Azerbeycanlı Gazeteci Elmar Hüseyinov’un oğlu, ölen babasının resmine değil de; yaşayan babasına sarılmalıydı.

✔Alman Hava Bombardımanı Sonrası evsiz kalan Londralı bir çocuğun arkadaşlarına odasını gösterdiği an yerine; bu çocuk çizgi filmlerdeki şatolar gibi bir eve sahip olabilmeli ve o evini arkadaşlarına gösterebilmeliydi.

✔Nagazaki’de atılan atom bombası sonrasında ölen kardeşini naaşını yakılması için çıplak ayakla sırtında taşıyan Japon çocuk yerine; kardeşiyle coşkuyla, özgürce oynayan çocuklar olmalıydılar.

✔Vietnam’da savaş alanından kaçan, kaçırılan bu çocuklar yerine; oyun alanında, savaş oyunu oynarken koşan çocuklar olmalıydı.

✔Bakımını üstlendiği 200 öksüz Yahudi çocukla birlikte katledilen Doktor Janusz Korczak ve çocuklar o katliamı yaşamak yerine; savaş sonrası huzuru yaşamalıydı.

Mutluluğun rengi, dili, dini yoktur ve hiç olmamalı da. İşte bu kavramları, mutluluğa yüklemeye çalışanlar; geçmişin zalimleri, geleceğin hırsızları oldular. Mutluluğunuz ebedi olsun Canlar.

Hoşça kalın🖐🖐

#asesyazdı