60 Yıl Sonra Aynı Yerde: Toplumun Geldiği Nokta

Ne olacak nerede olacak ah ah o güzel pozlar....

1958'de çekilmişti bu fotoğraf, Hayrettin Baş o zamanlar 9 yaşında "yazıyooor, yazıyooor" diye dolaşıyordu sokakları 60 yıl sonra 69 yaşında yine o sokakta poz verdi....

Söylediği ise "Eski İstanbul'u Özlüyorum"......

https://www.takvim.com.tr/guncel/2018/03/27/yaziyor-yaziyor-

Ah keşke....

İnsanların hayatta keşkeleri olmamalı derler değil mi? Ama nasıl olur bizim çocukluğumuzu yaşayanların bugünkü dünyaya bakıp keşke dememeleri mümkün olabilir mi? Hayatın tadı damaklarımızda kalmış... Keşke o günlerdeki gibi olsaydı.

Bizim akülü arabalarımız yoktu, akü yoktu zaten daha, icadından haberimiz yoktu akünün. Sokaklardan bu kadar çok araba geçmezdi zaten sokaklar bizimdi bizim sokakların rallicileri "tornet" kullanırdı. En hızlısıydın sen bizim sokakların...

Samimiyet ve güven daha fazlaydı mutlaka, İstanbul'da 6. sınıf öğrencisi bir kız çocuğu Beykoz'dan Sarıyer'e gideri vapurla her gün kıtalar arası giderdi okumak için.

Şimdilerde devletimizin bir bürokratı, tabi ismini veremem ama kendisi bile hayal edemiyor kendi çocuğunu 2 sokak aşağıya göndermeyi ne ara güvenilmez olduk bu kadar?

Kötü şeyler vardı tabi, yok değildi. Kötü insanlar her zaman hep vardı ama iyi insanlar çok daha birbirine bağlıydı.

Sokaklarda en çok çocuk sesi olurdu teyzeler balkona çıkıp çocuklar sessiz oynayın diye bağırırdı... Ah be teyze ne vardı gürültü yapsaydık bol bol bak şimdi bizim sokakta bağıracak çocuk kalmadı...

Komşular komşuydu gerçekten, yemeği kimde yiyeceğimizi bilemezdik, bir çocuğun annesi yemek yaptı mı bütün mahalle doluşurduk.

Balkondan sepet sallandığında hepimiz koşardık sepette bizim için de bir şeyler olurdu insanlar paylaşmaktan yorulmazdı. Birbirimizin tepesine atlardık da adı eğlence olurdu.

Mahalle maçı diye bir şey vardı şimdi mahallenin adı var kocaman kocaman mahalleler ama o ruh nerede..

Şimdi nasıl olur da "ah keşke" demeyelim. Üzülüyorum en çok da çocuklarım için üzülüyorum arkadaşlık, dostluk, kardeşlik yoksunu kalabalıklar içinde yalnız bireyler olarak büyüyorlar.

O samimiyet, o masumiyet özlemlerde anılarda kalıyor artık her şeyi google'a sorar olmuşlar. Geliştikçe geriledik, geliştikçe gerildik... Kocaman kocaman evler yaptık ufacık yüreklerimizi sığdıramadık. Kocaman oyun alanları yaptık oynatacak çocuk bulamadık. Bize yeni yeni şehirler kurarken, maneviyatımızın üzerine kurmasaydınız keşke...

Nerede... Ah keşke... Özlüyorum...

Güzel günler diliyorum...