Devlet Hastanesindeki Minik Bedenleri Ziyaret Ettik

Mücadele ettikleri hastalıklar minik bedenlerine ağır gelse de, onlar mücadeleyi hiçbir zaman bırakmıyor, bir savaşçı edasıyla hastalıklarla savaşıyorlar. Peki onlar kim? Marmara Üniversitesi İstanbul Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk Bölümü'nde tedavi gören minik bedenler..

Saf mutluluğun tanımı çocuklar

Günler öncesinden hastane Başhekimiyle görüştük, tarihi ayarladık ve izni aldık. O gün geldiğinde hastaneye gittik ve palyaço arkadaşlarımızın makyajını tamamladık. Ardından son kez onay alarak çocuk bölümüne giriş yaptık. Müzik eşliğinde odalara giriş yaptık ve çocukların sevinç çığlıkları içimizi kıpır kıpır etmeye yetti. Mutlu olmuşlardı çünkü o odalarda çok sıkılmışlardı.

Hepsi farklı hastalıklarla mücadele ediyorlardı. O gün Dünya bir süreliğine güzelleşmişti. :)

Resimler çizdik, unutulmaz anlar yaşadık

Haftalarca hastanede tedavi gören çocuklarımızla boyama kitaplarını istediğimiz renkte boyadık. :) Yüzlerindeki mutluluğun arkasında sakladıkları o yorulmuşluğu görebiliyorduk. Bazen ağlamak istedik lakin gülücüklerle kamufle etmeyi başardık. Duygusal yanımızı gizledik, mutlu dakikalar geçirdik. Bazen sorularıyla bizleri şaşırttılar bazen de güldürdüler. :D

Bir günlüğüne hastalıklarını unuttular

Minik bedenlerle eğlenceli vakitler geçirirken, refakatçiler yani anne ve babaların dualarını aldık. Sadece çocuklar için değil anne ve babalar içinde farklılık oldu. Bir anneden ''uzun zamandır çocuğumu bu kadar mutlu görmemiştim'' cümlesiyle nutkumuz tutuldu. Güne dair beni en çok etkileyen anlardan teki oldu. Bu Bence'yi yazarken o hasta yataklarında başka minik bedenlerin olduğunu bildikçe içim parçalanmıyor değil.

Ayrılık vakti gelmişti

Tabi ziyaretimiz sadece fotoğraftaki ponçiklerimizle kalmadı. Daha çok çocuğu ziyaret ettik.

Biz insanların en büyük sorunu sadece kendimizi düşünüyor olmamız. Yetimhaneleri, huzurevlerini, hastanede haftalarca dört duvar arasında tedavi gören insanları unutmamak gerek. Bir ziyarette siz gerçekleştirebilirsiniz.

Onlardan ayrılmak hiç kolay olmadı. Gözyaşları eşliğinde gitmek zorunda kaldık. Bir çocuğumuz çok ağlamıştı, onun gönlünü aldık öyle çıktık. Çünkü aklımız onda kalacaktı. :)

Bence'mi kısa tutuyor, sizlere bir şeyleri hatırlatıyorum.

Kalın sağlıcakla :)