Toz Pembesini Görmeden Hayatın, Acımasızca Hayallerinden Nasıl Koparılıyor Çocuk Gelinler?

Hayaller kurar çocuklar, umut doludur yürekleri. Beyaz, temiz bir dünya hayal ederler. Beyaz gelinliğe mahkum edilir umutları. Aynaya her baktığında gördüğü tek şey; içinden ruhu zorla sökülüp alınmış küçük bir kız bedeniydi. Toprak olmaya hazır küçük kız bedeni.

Kimsesiz bir mezarlık!

Neden kimsesiz bir mezarlık bu biliyor musunuz? Şöyle izah edeyim: Bir genç kızın tüm hayallerini, umutlarını, gençliğini hatta kendini gömdüğü için. Kimsesiz, çünkü en sevdikleri tarafından hiç sevmediği biriyle evlendirdiğinden. Diri diri gömülüyor ve öylece terk ediliyor. Sadece doğu bölgelerde olmuyor bu olaylar, hayatın her yerinde var. Kaç genç kızı hayalleriyle gömüyorlar ve yakıyorlar. Ne kadar acı bir his olduğunu anlayamazsınız onlar için.

Uçurumun kıyısından aşağı itirilmiştir!

Annesi, babası tarafından oysa ki daha sevgiye doymamıştı. Henüz gençliğini yaşayamamıştı, daha çocuktu o, "çocuk". Okula gitme hayalleri vardı, okuyup da en sevdiği mesleği yapacaktı belki de. Yine evlenme hayali kuruyor olacaktı. Çocukları olsun, onu çok seven bir eş, sevdiği bir eşi olmasını isteyecekti. Ama sevdiği, kalbinin istediği birisinin olmasına izin vermediler. Acımadan çaldılar tüm hayallerini. Bir kere uçurumun kıyısından ittiler istemediği halde. Dipsiz bir kuyu, çölde yalın ayak yürümeye bıraktılar.

Hoş geldin yeni kafesine, hoş geldin!

Herkes hevesle karşılar küçük gelini. Gözleri, ışıl ışıl oysa bilmezler ki küçük gelinin içi kan ağlar. Anlayamazlar, çünkü oğullarına körpe tazecik bir kız bulmuşlardır. Nasıl olsa kolay yönetilir, her dediğimizi yapar. Kayınvalide kayınvalideliğini yapacaktır. Oğulları suçlu bile olsa da oğullarının yanında olacaklardır. Evlat tabii. Küçüğüm kendini; gecenin ayazında çırılçıplak kalmış hisseder. Her sabahı ise onun için zifiri bir karanlıktır. "Hoş geldin küçük hizmetçi, hoş geldin kafesine küçük kadın hoş geldin".

Küçük gelin anne diye ağlar.

"Kurtar beni anne" , "Seni çok özledim anne" , "Anne duy beni" "Anne"! Ağlamaktan kızarmış gözlerini kocası olacak kişinin sorusuyla açar: Yine mı ağlıyorsun sen? Zır zır bir susmadın gitti. Küçük gelin diyemez annesini özlediğini, dese de anlamaz kocası olacak. Bencildir, çünkü kendi zevki doğrultusunda kullanır. Kabadır, hoş söz etmeyi bilmez. Gelsene, gitsene, yatsana, kalksana. Her istediğini yapsa da küçük gelin onun gözünde bir "karı" değildir. Sanki kendisi adammış gibi. Çocuk zaten o oynamaya, gülmeye, eğlenmeye yaşıtları gibi davranmaya hakkı var. Bilmez ki bir cellat kendisi.

Hapishane olur gül bahçesi!

Kendi küçük, evlatları daha bir küçük. İstemezdi öyle bir hayatın içinde büyütmeyi, fakat kahretsin ki mecburdur. Tiksindiği, bir adamdan olmuştur çocuğu. Lakin küçük anne yine de sever yavrularını ve söz verir kendine küçüğüm; "Benim yaşadıklarımı çocuklarım yaşamayacak yaşatmayacağım" diye. Zehir tatlıya dönüşür, hapishaneyi gül bahçesine çevirir, küçük gelin evlatlarına adar kendini varı yoğu onlar olur. Eşine, ailesine karşı biraz daha dik durabilmektedir.

Toz pembesini görmeden hayatın. Evlendiği gün büyür, çocuğu olunca küllerinden yeniden doğar.

Evlendiği gün büyür küçük gelin. Çocuğu olunca da: Zümrüd-ü Anka kuşu gibi küllerinden yeniden doğar ve daha güçlü sarılır hayata. Bir amacı vardır artık "Annedir" o. Ömrü boyunca belki her gün, ölüp ölüp dirilecek ama sadece çocukları için sabredecek, çocuk anne onlarla beraber büyüyecek.

Sizlere şunları söylemek isterim ki: Bazen herkes sizin kadar şanslı olmayabiliyor yaşamak istemediği hayatın içine sıkışıp kalıyor. Bazen göz göre göre, bazen ise bilmeyerek. Şikayet ettiğiniz hayatlar başkasının duası olabiliyor, şükredin halinize ve böyle durumlara göz yummayın çekip alın içinden sizler dur demezseniz bu böyle devam edecektir.