Sarsıcı Bir Tokat: Oğlak Dönencesi

Öncelikle bu Bence'yi okuyacak arkadaşlara diyeceğim o ki, lütfen mouse roller'ınızın ayarları ile oynayıp hızla aşağı çekmeyiniz, zira her satır ciddi önem taşımaktadır, arz ederim.

Ayrıca Sn. @KızlarSoruyor ve @ksBence 'ye de Bencemi "seçtikleri" için teşekkür ederim.

Şimdi sizi alışılagelmişin dışında bir kitapla tanıştırmak istiyorum:

Oğlak Dönencesi

"Arkadaşlığın gerçek anlamını kavrayabilmek için insanın arkadaşlarından kopması gereken zamanlar vardır. Bunu söylemek için biraz tuhaf kaçacak ama, bu kitabın keşfi etrafımda bulunan ve benim için artık bir şey ifade etmeyen arkadaşlarımı yaralayabileceğim bir silahın, bir aygıtın keşfinden farksızdı. Bu kitap dostum oldu çünkü bana arkadaşa ihtiyacım olmadığını öğretti Bana tek başıma durma cesareti verdi ve yalnızlığın kıymetini bilmemi sağladı."

diyor Yazar Henry (Valentine) Miller. (Ne ilginçtir ki aşka çok bağlanmayan bir adamın aşktan bahseden bir soyadı vardır.) Bu kitabı da onun bir çeşit otobiyografisi ve itirafı niteliğinde.

Oğlak Dönencesi önce ismi ile beni etkiledi desem yeri. Tabii ki burçlarla mı ilgili diye düşündüğümden değil, sanki bir dönüm noktası var da orayı aşacak kahraman gibi gelmişti bana ve ben de Oğlak burcuydum. Belki bu eseri okuyunca o dönencenin tam ortasına gelebilirim diye düşündüm. Nitekim Henry (Valentine) Miller'a hak vermedim değil.

“İnsanın her şeyden vazgeçip sadece yazması gerektiğini öğrenmem gerekiyordu; dünyada herkes bırakmanı öğütlese, kimse sana inanmasa bile yazmalıydın, yazmalıydın, yazmalıydın.”

Amerikalı Katolik göçmeni olan yazar Miller bu kitabını otobiyografi, mistisizm ve felsefeyi harmanlayarak yazmıştır. Hatta kitap direkt kendi hayatını anlatmaktadır desem yalan olmaz, çünkü olayların geçtiği yerler ve olaylar yazarın gerçek hayatı ile birebir örtüşmekte. Yazar insanı yok etmek pahasına köleleştiren düzene, betonlaşmış, kalıplaşmış fikirlere, savaşa, silaha sözünü sakınmayan bir çığlık atmaktadır.

Bu öyle bir çığlıktır ki kendi ülkesinde müstehcen bulunduğu için 20 yıl basılamamış ve davalık olmuştur. Aynı sorunu Türkiye'de de yaşamış ve 1985 yılında Can Yayınları'ndan basıldığında sansürün kurbanı olmuştur. Aynı yıl toplatılmış ve 1988 yılında mahkum edilmiştir. Ardından 39 yayınevi birlik olup yasaklanan kısımların boş bırakıldığı bir edisyon basmışlardır.

Bu kısımlar boş kalmasına rağmen edisyonların başındaki iddianame ve raporlar sayesinde yasaklı kısımların okunması mümkün olmuştur. Hal böyleyken Mayıs 2014'te kitabın hakkı verilmiş ve basılabilmiştir.

Tipik bir "çok müstehcen" eser kategorisine giren kitaba o gözle bakılınca tabii ki "rahatsız edici"dir. Çünkü Miller ve Çeviren Avi Pardo lafını hiç sakınmadan ağızlarına geleni yazmışlardır. Yazar, seksten bahsederken bunun aşk meşk içerdiğini değil bir mekanik "ihtiyaç" olduğunu öyle bir anlatır ki başlarda insan tuhaf bir katarsis yaşarken buluyor kendini. Bolca küfür, bolca argo ve bolca kaba saba kelimenin geçtiği eser yine de bir insanın kendini keşfinde çok başarılı.

“Bazen erkeklerin ve kadınların yüreklerini kıpırdatan, kederlerini hafifleten, sözlerden ziyade başkalarının yaşadıklarıdır. Bu yüzden, zamanında buna tanıklık etmiş bir kişinin anlattıklarında teselli bulmuş biri olarak, kendini teselli edemeyenler için talihsizliklerimin doğurduğu acıları yazmaya karar verdim. Böylece dertlerinizin benimkilerin yanında hiç kaldığını ya da önemsiz olduğunu keşfedebilir ve bu sayede onlara daha kolay katlanırsınız.”

Alıntıdan da anlaşıldığı üzere Miller dehşet verecek derecede nettir. Suratınıza tokat atar ve insanı resmen uyandırır. Bu yüzden de kesinlikle okunmalıdır.

Bazı düşünceler olarak uyuşmuyoruz ama temelde insanın kendisinden başlaması ve yalnızlığına kıymet vermesi gerektiği konusunda hemfikiriz. Miller'a göre mesela ego suya batmalı, ölmeli ve insan böylece tekrar doğmalıdır. Bana göre ise durum daha farklıdır. Nitekim, akıl ve realitenin üstünlüğüne ikimiz de inandığımız için okumaktan kesinlikle pişman değilim.

Bir dahaki bencemde görüşmek üzere

Saygılar efendim...