Mutlu Olmak, İşinin Ehline En Güzel Meslektir!

Sabahın ayazında çıkmak zor evin kapısında süzülerek dışarıya. Bu, tıpkı ilk cümledeki kadar devrik bir başlangıçtır güne. Ya da sıkıntını anlatacağın kimseyi bulamayıp tüm gün Türk Sineması izlemek...

Bunlar farklı eylemler ama sebepleri aynı şeylerdir. Bakarsın, görürsün, görmezsin, es geçersin hayatı ve insanları. Kuşlar havada uçmaktadır ama sen yerin dibinden seyredersin olanları.

Aslında onca zorluğun içinde hala umut vardır da sen bunu gözardı etmekte ustasındır. İşinin ehli bir bakır ustası gibi döversin acılarını kafanın içindeki örste.

Tüm günün saklambaç oynamakla geçer. İnsanların hepsi tek vücut olup ebe olmuşken sen saklanacak delik ararsın kalabalığın içinde. Herkes üstüne üstüne gelir ya da her şey sana öyle gelir.

Zor değildir aslında geceye güneş gibi doğabilmek. Tamam, zorluğu vardır ancak imkansız değildir. Yani birkaç yüz kasını çalıştırıp tebessüme nail olmak ne kadar zor olabilir ki?

Biliyorum; sen de en az benim kadar, ben de en az onun kadar yalnızız; hayat yetimhanesinin avlusuna bırakılmış çocuklar gibiyiz.

Öpüşüp koklaşabileceğimiz birisi olmasa da kollarımızda, tekme tokat kavga ettiğimiz bir iç dünyamız var. Pek de yalnız sayılmazmışız düşünürsek.

Sıyrılmayı dene biraz, çevir başını o kalabalıktan ve dön evine. Kapıyı aç alelacele, ayakkabılarını halının üzerinde çıkar ve at üzerindeki montunu koltuğun üzerine.

Yağmurda ıslanan saçlarını kurula ve geç mutfağa. Çayı demle, sigaranı yak; içmiyorsan bir şarkı mırıldan.;

Ağlama değmez hayat bu gözyaşlarına!

Saygı ve sevgiyle. :):