En Güzeli Nedensiz Mutluluk!

Merhaba KScanlar!

Başlık dikkatinizi çekti değil mi? "Hemen içeriğe bir göz atayım," dediniz... İyi yaptınız!

"En güzeli nedensiz mutluluk!" başlığı nereden esti de geldi? Hem onu açıklayayım, hem de canım Kemal Ağabeyim ile tanışmamı anlatayım.

Beyoğlu'nun hızlı bitirimlerinden olduğum dönem, çok sevdiğim underground mekan da barmen arkadaşımla sohbet ediyor, hem de biramı yudumluyorum. Kalabalık bir gece, şaka değil bir hayli kalabalık.

(23 Mayıs 2014)

İçeriye yaşını başını almış kısa boylu, kel kafalı, siyah paltolu bir adam girdi. Etrafa öyle bir gülümsüyordu ki, kıskandım! Gecenin ilerleyen saatlerine doğru, dans etmeye başladı... Twist yapıyordu! Mekanın kapanmasına yakın tanıştım Kemal ağabeyim ile. Sağ olsun sarma sigarasından da ikram etti.

Sohbetimiz ilk müzikten başladı, devasa müzik bilgisine hatta Londra da yaşadığı dönem seks Pistols'u canlı dinlemesini dahi anlatarak beni bir güzel aydınlattı. Bahsettiği her sanatçının ismini aklımda tutmaya çalıştım. Her karşılaşmamız da kendisinden bir şeyler öğrendim, ağabey ile kardeş ilişkisine döndü ilişkimiz.

Ben o dönem kitap yazmaya çalıştığım için, sevdiği yazarlardan da bahsetti. "Henry Miller oku, seversin. Sende onun gibi gerçeklerden esinlenerek yazıyorsun."

Bir gece yine biranın eşlik ettiği sırada muhteşem bir söz patlattı: "Sen hem yazan hem de yazılansın." Vermek istediği mesaj yere düşmeden hava da tuttum. Hepimiz az veya çok acı çeken insanlardık. Hayata karşı isteklerimiz gerçekleştiğin de "Yazan", beklenmedik sonuçlar da "Yazılan" kişiler oluyorduk. Ne sohbetimiz, ne de sohbet sırasında bol köpüklü biramız eksik olmadı.

Ölüm haberini aldığımda yerle bir oldum, daha sonra benim gibi onun hakkında bir şeyler paylaşmaya başladılar. Ben de sizler ile bir dergiye verdiği röportajı paylaşmak isterim.

Varoluş hep acı vermiştir bana. Ama kimselere bunu belli etmem. Hep yüzüm gülmüştür.Gariptir? Kendimi bildim bileli hiç bir yere ait hissedemedim? Ömrüm böyle bir rüya içinde gelip geçti.Buraya bu dünyasal yaşama ait değilim. Peki nereye? Var ettiğimiz bu sistemi hep bir küçük çocuk şaşkınlığıyla izledim. Sonu olan bir yaşam için nedir bu kavga? Nedir bu didişme? Yıllardır bunu sorguladım. Neden buradayız? Hep bir kenarda köşede geçip giden yaşamı izledim.Bir türlü katılımcı olamadım. Sonra bir yerde okudum. Mutluluğu kendi dışında bir yerlerde ararsan,o şey o kimse gittiğinde daha da mutsuz olacaksın! En güzeli (Nedensiz Mutluluk ) kuşlar çoşku içinde ötüşüp duruyorlar.Neden öttüklerini biliyorlar mı ? Ve yıllardır da böyle yaşamaktayım.....

- Kemal Aydemir (29 kasım 2015)

Üç sene önce başlayan ve hala devam etmekte olan ağabey kardeşliğimizin anısına... Huzur içinde uyu Kemal X.