Erkek arkadaşım “sen bu gidişle anca evde kalırsın kutsal rahibe “ dedi ve güldü çok zoruma gidiyor çok ağladım haksız mıyım?

Önceden bu şekilde davranmıyordu, son zamanlarda daha da ağır konuşmaya başladı. Konu şu, denize tatile gidecekmiş, yazın bana sen de gel dedi, uygun olmaz dedim, kışın kayağa başka şehre gitmek istedi, kabul etmedim, bana uygun gelmiyor, eşim değilsin bile, kesin değil, belki ayrılacağım, kimse geleceği bilemez. Böyle düşünmek cahillikmiş. Kısa etek, açık giymiyorum (tesettürlü değilim), “hayırlısı, bakalım, amin” kelimelerini cümlemin içine katıyorum diye çok avam gözüküyormuşum. Çok zoruma gidiyor, sadece el ele tutuşmaya izin veriyordum, sınırım vardı, buna bile laf etti. “Saçım açıkmış ama rahibe gibiymişim” bu laf bana çok ağır geldi, saatlerce ağladım, geceleri arabada turluyor, evime seni asla alamam, evine de gelemem diyorum, mağaraya dön diyor, beni bu şekilde hiçbir erkek almazmış, erkekler eğlenebileceği kızı severlermiş, ben anca kafede oturup sohbet ediyormuşum, sıkıcıymışım, temas olmazsa olmazmış. Bu benim ilk konuştuğum kişiydi, ben erkek arkadaş edinmedim, onunla konuşmaya başlayınca daha da hareketlerime çok dikkat ettim, demek ki değmezmiş

Erkek arkadaşım “sen bu gidişle anca evde kalırsın kutsal rahibe “ dedi ve güldü çok zoruma gidiyor çok ağladım haksız mıyım?
Cevapla