Bir yeri sevmek insanına mı, havasına mı bağlı?

Çoğu zaman insanına bağlı. Aynı şehir, aynı sokak; birinde boğulursun, diğerinde nefes alırsın. Çünkü mekân dediğin şey, içinde kiminle güldüğün, kiminle sustuğunla anlam kazanıyor. İnsan yüzünden bir yer cennet de olur, zindan da. Ama tamamen insan da değil. Havanın, ışığın, seslerin payı var. Bazı yerlerin sabahı iyi gelir insana, bazı yerlerin akşamı. Kimse olmasa bile “burada kalırım” dedirten bir his vardır ya, o da mekânın payı. Aslında ikisi birbirini tamamlıyor. İnsanlar seni tuttuğunda yer güzelleşiyor, yer seni rahatlattığında insanlara daha açık oluyorsun. Biri eksikse diğeri bir yere kadar idare eder. Ama ikisi bir araya gelirse… işte orası gerçekten “sevdim” dediğin yer oluyor.

Manzarasına bağlı bence çünkü bir şehirde örneğin ne kadar kaba saba olsa da ama doğası manzarası güzel olunca yine de seviyor insan insanını sevmezsin o ayrı