Gitmek isteyene bahane, kalmak isteyene sebep çok mudur?

Kalbinde yerin yoksa, gözünün üstünde kaş var der bahane bulur gider. Gitmek kalmak gönül işidir. Gönül kırılında arafta kalır gitmek ve kalmak aradında tercihte bulunur. Bu tercihe iten insan gönlü kırgınlıklar veyahut beklentisinin karşılanmamasıdır. Bazen öyle olur ki bir karış ötende duran yüreğe seslensen du duyuramazsın sesini. Hatta öykeki megafon kullansan duymaz. Aklı gönlü gitmiştir çünkü. Velhası gitmek ve kalmak gönül kararıdır. Seven gönül katlanır, gitmek isteyense bahanelere sığınır kendini avutur. Ve hatta seni beni bizi hepimizi suçluluk psikolojisine sürükler hatayı nerede yaptığını sorgulatır. Esas olan şudur giden kişinin bahanesi aslında kendisini dahi tatmin etmeyen ama mecburiyettendir. Muhtemelen akla fikre zikre ve gönle giren başka kalptedir.

Evet, tam da öyledir.
Gitmek isteyene bir nokta bile cümle olur, en ufak bir kırgınlık, bir yanlış kelime yeter de artar. Çünkü gitmeye hazır olan, bahaneleri zaten çoktan biriktirmiştir. Arar, bulur, uydurur…
Ama kalmak isteyene bin parçaya bölünse bile bir yol bulunur. Yeter ki içinde gerçekten kalmak isteyen bir yürek olsun. Sebep aramaz, çünkü kendisi zaten sebeptir.
Bu yüzden bir insanın eylemiyle değil, gösterdiği çabayla değerini ölçmek gerekir.