Tek başınıza yürüyüşe çıkıyor musunuz?

Evet, bazen sadece ayaklarımı değil, içimi de yürütmek için çıkarım dışarı. Sessizlikle dolu o yollarda, aslında kalabalıklardan çok daha derin bir sohbet olur insanın kendiyle. Sokak lambalarının ışığında, kaldırım taşlarının ritminde, adımlarım bazen bir hüzne, bazen bir umut kırıntısına denk gelir. Tek başına yürümek, yalnızlık değil; kendinle barış yapmanın bir şeklidir. O esnada ne zaman, ne gürültü, ne telaş umurumda olur… Sadece içimde susmayan düşüncelerle baş başa kalırım. Ve her adımda, biraz daha hafiflerim sanki. Çünkü bazı yollar, birlikte değil, yalnız yürüyünce anlam kazanır.

Yurumek benim icin bir ruhsal bin dinlenistir. Sehrin farkli yollarindan yuruyup, sessiz , bensiz, kimmsesiz dusuncelere dalarim.