Seviyor muyum, alışık mıyım? bunu nasıl anlarsınız?

Biz artık neredeyiz, kimiz, nasıl bir çıkmazın içindeyiz bilemiyorum? Aklımla kalbimin arasında kurulmuş olan o sağlam köprüler ne zaman yıkıldı? Seni hala seviyor muyum yoksa sadece alışkın mıyım?

Aklımda dönen binlerce soruya cevap bulamıyor yüreğim. Sana olan sevgimden bile bazen şüpheliyim. Alışkanlıklarımın esiri miyim? Seni sevdikçe kendimi tüketmiş olabilir miyim?

Belki seni severek kendimden kaçmanın bir yolunu bulmuştum. Belki seni, sen olduğun için değil, sadece yanımda olduğun için sevmiştim. Kafam karışıyor kendi adıma, senin adına…

Bu ilişkide eksik olan ne? Bu ilişkide lezzetsiz olan ne? Bu ilişkide abartılı olan ne? Asıl soru bu ilişkinin bitmemesinin sebebi ne?

Sen de bir türlü gitmiyorsan eğer, bizi bize bağlayan ne? Sen de bir türlü bitmiyorsan, aklından çıkmıyorsa bu sevdanın izleri ama senin de aklın benimki kadar karışıksa, bizi birlikte tutan güç ne?

Derinden mi bağlandı ellerimiz? Kalplerimiz öyle derinden mi yakaladı birbirini? Ne zaman bu kadar sevdik? Sevdik mi, sevilişimize mi bağlandık?

Belki sen benim, seni sevmemi seviyorsundur! Belki ben senin, beni hiçbir zaman bırakmadan her seferinde dönüşünü seviyorumdur!

İkimizin de içinde bir yerlerde hastalıklı, tuhaf ve yaralı bir yer olmalı. O yaralara iyi geliyoruz demek ki; hiç bıkmadan sürekli birbirimize dönüyoruz yüzümüzü.

Seni seviyor muyum yoksa sadece alışkın mıyım? Hiç bilmiyorum! Sen beni seviyor musun yoksa sadece bana alışık mısın? Sen de bilmiyorsun! Biz birbirimizi neden sevdiğimizi ve neden terk edemediğimizi bilmeden, böyle bir ömrü birlikte geçiriyoruz. Tuhaf değil mi?