Kendimi çok çaresiz hissediyorum..

Şu sözü yarattım;

"Zamanında o kadar çok savaş kaybettim ki, şimdi kazandığım zaferler bile beni mutlu etmeye yetmiyor."

Ne yediğin yemekten, ne içtiğin sudan tat alamıyorsun, soluduğun havanın seni boğduğunu hissediyorsun, hiç yokken bir anda gözlerinin önce nemlenmesi ardından da tomurcuklanan ve dökülen yaşlarına engel olamıyorsun.

Hıçkırıkla ağladığın günlerin sayısı ağlamadıklarından daha ağır basıyor. Zman zaman internette,telefon rehberinde ya da dışarda onlarca,yüzlerce insanın oluşturduğu bir denizde tek başına yalnız bir damla gibi hissediyorsun.

Güvenerek ayak bastığın topraklar bataklıktan ibaret, üstünden geçmeye çalıştığın köprülerin yıkılmış. Çevreni perdeleyen ve seni dışardaki o tüm vicdansız değersiz insandan koruyan duvarların çökmek üzere. Uzaklara saklanabileceğin bir gemin yok hepsi limanında yakılmış birer birer.

Çoğu zaman uzandığında yattığın yatakta sırtının acıdığını hissedersin ki bu durum seni arkandan hançerleyenlerin sancılarıdır.

Birisini gerçekten de yanında hissedersin ama bir gölgeden ve uzakta ki bir sesten farksızdır.

Gücünün zirvesinde görünsende içten içe çürüdün, içini milim milim kemiren kurtlara sahipsin hepsi birer sahte arkadaş,eş,dost,akraba..

Ve sonra gözün ufuklara dönük ararsın, gökyüzünde tepende seni kavuran güneşin altında. Ya da tüm caddeyi yıkayan yağmurda belki de seni titreten karlı soğuk gri bir günde. Ama o yoktur işte. O özel olanı bulamazsın. Umut tutunabildiğimiz tek şey olsa da aslında damarlarımızda ki bir zehirden farksızdır. Yavaşça çift dikiş atarcasına tüketir seni. Ta ki onu bulana dek.

Bende deprosyondaydım gıdıyordum ıcıyordum eve gelıyordum yatıyordum hergun boyle başka bısey yok birgün gozumde bir ışık parladı oyle boyle degıl ama şımşek cıktı bı kalktım bızım dayı tutmus benı başımıza pskopatmı cıkcan dıye dovuyor .D o dayak bana oyle ıyı geldıkı cuma lara gıdıyorum her cuma :D