Benim birşeyler yapmam lazım. Yeniden doğmam lazım. Şahit olmanızı istiyorum. Okuyup, yorumlarsanız sevinirim.

Uzun bir süredir içerisinde bulunduğum eziklik, özgüvensizlik, mutsuzluk ruh halinden sonra yeniden doğmaya karar verdim ben. Bir şeyler yapmam lazımdı. Ne işe yarıyordum. Cevapsız sorular! Hayatımda dostum var mıydı? Ya da istediğimde gelen bir arkadaşım, istediğimde kapısını çalacağım kadar kendime yakın hissettiğim bir arkadaşım… Hep bir erteleyişin içindeyim. Bir umutsuzluk ki, ölüme ramak kalan bir hayatım var. Kendimi ölüme terk ettiğim dört duvar arasında yeniden doğacağımı sanmıyordum. Ama ilk adımı attığıma inanıyorum. Bir işe yaramam lazım. Cebime para girmeyecek, cüzdanımı kabartmayacak, ya da kartlarımın borçlarını ödememe vesile olmayacak bir iş olması lazımdı. Üstelik günlerdir, aylardır cebimde bulunan belli bir miktar parayla geçinmeme rağmen… En büyük dostluğun, hem karşındaki, hem kendi yüreğinde hissettiğin sıcaklık olduğuna inanmaya başladım…

Bir şeyler yapmam lazım. Yarın erkenden kalkacağım. Güneş doğmadan, sahildeki yerimi alacağım. Kulağımda kulaklık, müziğimi dinleyerek yavaş tempoda koşacağım. Şükranlarımı sunacağım tanrıya, bazı şeyleri fark etmeme sebep olduğu için. Beni mutlu edecek şarkıları dinleyeceğim, evime gelip. Sonra kendimi en mutsuz ettiğim kıyafetlerim arasından, kendimi en az mutsuz hissettiğim kıyafetimi giyip özgürce yürüyeceğim. Bir şeyler yapmam lazım… Tek başıma gitmeye çekindiğim ve çok sevdiğim sinemaya, hayatımda ilk defa tek başıma gideceğim. Sonra, yaşlıların yaşlandığını en çok hissettiği yeri, huzurevini ziyaret edip, onların yüzünü güldüreceğim, yaptığım saçma hareketlerle, hal ve tavırlarla. Benim bir şeyler yapmam lazım. Dostluğun, yüreklerde hissedilen sevgiden ibaret olduğunu, yüreğime anlatmam lazım, yüreğimdeki hissettiklerimi paylaşmam lazım. Benim sevmem lazım. Bana biraz sevgi lazım…