Hayatta çok şeyimi kaybettim, kaybetmek illa birinin ölmesi demek mi? Çok şükür, neyi kaybettiğimi hatırladım..!

En sonunda yitirdiğim tüm duygularımı geri veren sen oldun.

Günlerdir yazamıyordum.

Doğum sancısı çeken bir anne gibi kıvranıyordu ruhum ince ince bir sızıyla.

Kaybetmek.. Yitirmek..

Bu kelimeleri yazarken bile canım yanıyor.. Hayatta çok şeyimi kaybettim,

kaybetmek illa birinin ölmesi demek mi ? Duygularımızı kaybedemez miyiz..?

Annemi, babamı, kardeşlerimi, en acısıda vicdanımı kaybettim..!

Yarınımı bilmeden yaşıyorum.. Şuan belki çoğuna göre mükkemmel bir hayatta yaşıyorum

(anne, baba, kardeş, vicdan)bunlar haricinde.. Beni seven biri, en önemliside

mutlu olmam için çabalayan biri var.. Onuda kaybediceğim bir gün biliyorum...

Her gün dua ediyorum onunla yaşlanmak için ama hatalarım peşimi bırakmıyor, bu gün

değilse yarın karşıma çıkıcak diye bir korku var içimde her an kaybedicekmiş gibi yaşıyorum

onu.. Aslında bütün aklımdan geçenleri yazmak istiyorum sebebini bilmeden.. Fakat sınırlar..

Yapmak istediklerimiz, içimizden geçenler, hep bizi durdurmak istiyen birileri olmuşdur..

bu sefer durmuyucam ne pahasına olursa olsun yapıcağım dedim, keşke durduran biri olsaydı

heveslerimin kurbanı oldum.. Ve hala ceremesini çekiyorum..

Sizelere burada bir soru sormuyorum..

İçimden geçenleri yazdım azda olsa, sizde ne yazmak isterseniz...