Çocukken spora yönlendirilen çocuklar baskı mı görüyorlar yoksa en şanslı çocukluğu mu yaşıyorlar?

İyi bir takımın altyapısında oynuyordum. Henüz forma almamıştım. Futbolcularla stadyumda fotoğraf çekilecek ve derginin kapağına koyulacaktı. Futbolcularla aynı karede olmak, onların önünde poz vermek beni heyecandan öldürüyordu. Hocalarıma cevabı bildiğim halde yeri ve saati soruyordum. Bir hocama sorduğumda beni süzdü ve "Senin forman yok, gelmesen de olur" dedi. O an gururum, gitmeme izin veremezdi. Ailemin baskısına rağmen değil fotoğraf çekimine daha sonraları antrenmanlara bile hiç gitmedim ve öyle de bıraktım. 12 yaşımdan sonra da futbol bitti benim için. Bazen tek bir söz bile her şeyi değiştirebilir.

sevdiğimiz şeyi yapıyoruz bir çocuğun futbola ilgisi varsa onu zorla matematiğe yönlendirmek yanlış.. futbola ilgimiz çok oynuyoruz da ama ülkede bize sahip çıkıp bu konuda destek olacak kimse yok