Takımlar neden tutulur ne ifade ediyo sizin için?

Apple için, Samsung için anasını becerten insanlar gibi düşün. Futbol şirketleri de özel şirket, birilerinin para kazandığı ticari oluşumlar. Ne tür bir beyinsiz olduklarını oradan anla :d

Öyle zaten, yeni mi fark ettin :d

@b3ntq futbolu keyifle izleyip, ertesi gün normal hayatına dönenler değil konumuz delikanlı. Taraftarları baz alıyoruz, takımı için kavgaya giren, birbirini kesen, sabah akşam statlarında yatan kitleden. Filmi izleyip film karakteri için eşiyle dostuyla kavga eden, o karakter hakkında konuşulunca morali bozulup yüzü düşen bir kitle ben duymadım. Varsa o kitle de en az futbolun taraftar kitlesi kadar düşük zekalı ve andavaldır. Filmin yönetmeni, yapımcısı için gôtünü yırtan, kendi hayatından ödün veren bir sığırdır değişmez

Taraftar dediğin takımıyla ağlar, güler, sahip çıkar. Bu, tutkudur, aidiyettir. Senin anlamadığın da tam bu: Kalbiyle yaşayan insanları “düşük zekalı” sanman, aslında senin duygusal olarak ne kadar eksik olduğunu gösteriyor. Biz statta yatarız, deplasman gezeriz, sevdamız için fedakârlık yaparız. Çünkü aidiyet, ekran başından bilmişlik taslamakla değil, sahada, tribünde yaşanır. Senin dünyanda sadece seyir var, bizimkinde hayatın ta kendisi.

@b3ntq hayatın ta kendisini özel şirketlerde arayıp, o şirketlerin başarısını kendi başarınmış gibi kabul ettiğin için düşük zekalı sınıfına giriyorsun tam olarak. Bu yaşamda tutkuyla sevebileceğin şeyler, senin sevdiğin insanlar olabilir ancak. Evladın, karın, anan, baban vesaire. Sen Apple hisseleri yükselince kendini iyi hisseden, gecenin 3'ünde yeni iPhone için sıraya giren tipten farksızsın.
Duygusal eksiklik yaşamak, kişisel olarak sevilemediği için belirli bir kitlenin sevdiğini severek açığını kapatmaya çalışan, futbol takımı taraftarlarına mahsustur..

Hayatı “şirket” ve “fayda” diye dar bir pencereden gören biri için sevda, bağlılık, aidiyet elbette saçma gelir. Çünkü sen başkalarının tutkularını anlamak yerine, küçümseyip kendini üstün hissetmeye çalışıyorsun. Üstelik komik olan şu: Telefonum Apple bile değil ama sen bilmeden, kalıplaşmış ön yargılarınla atıp tutuyorsun. Biz takımımızı yürekten severiz, sen ise kendi hayatındaki eksikliği başkasının sevgisine laf atarak kapatmaya çalışıyorsun. Duygusal eksiklik diyorsun ya — o tanım, empati yoksunu senin için daha uygun. Fark şu: Biz sevdiğimiz şeyin arkasındayız, sen ise sadece laf üretiyorsun.

Mantıkla duygunun arasında ince bir çizgi var, haklısın. Ama futbolun büyüsü de tam orada işte; biraz tutku, biraz akıl… Fazlası fanatiklik olabilir, azı da soğukluk. Önemli olan, sevdiğin şeyi yüreğinle yaşarken mantığını da kaybetmemek. Herkesin kendine göre dengesi var, sonuçta işin içinde biraz da kalp var!