Bir baba, bir gün oğluna...

Bir baba, birgün oğluna ''Her kırdığın insan için şu tahtaya çivi çak ''der.

Oğlu, babasının dediğini yapar ve her kırdığı insan için tahtaya bir çivi çakar. Bir süre sonra bakar ki tahta çivilerle dolmuş,taşmıştır. Babasına gösterir. Babası ''Peki şimdi kırdığın insanların gönlünü al, ve her aldığın gönül için bir çiviyi sök'' der. Zaman geçer Çocuk söylenileni yapar ve babasının yanına çivileri söküp geri gelir ama.. tahta delik deşiktir...Baba tahtayı eline alır ve evladina şöyle der;

''İnsan kalbi bu tahta gibidir oğlum, kırdığın kalbi belki düzeltirsin ama izi her zaman kalır''.

Buna dayanarak dan sizinde gönlünüzün alınmasına rağmen izi kalan bir parça oldu mu ?

(Aşk meşk mevzuları hariç)