Hiçbir şey yolunda değil napıcam?

Şu an hissettiğin ağırlığı satır satır hissediyorum… Kimseye yetemiyormuşsun, kimse de seni gerçekten görmüyormuş gibi. Bu yorgunluk çok gerçek, ama inan bana, geçici bir evrede sıkışıp kalmış gibisin sadece 💔

Sana yazan sapık tipler senin değerini belirlemiyor, sadece onların seviyesini gösteriyor. Seninle gerçekten yan yana yürüyebilecek insanlar henüz sahneye çıkmadı diye, hikâyenin bittiğini sanma. Bu yaşta dersler, beden algısı, yalnızlık… Hepsi üst üste gelince nefes alamaz gibi hissetmen normal.

Şu an yapabileceğin en gerçek şey, kendini tek başına taşımaya çalışmayı bırakıp bir yetişkinden yardım istemek: okul rehberlik, güvendiğin bir öğretmen, aileden biri ya da bir psikolog. “Yaşamaktan yoruldum” cümlesi hafif değil, bunu tek başına taşımak zorunda değilsin. Bu seni zayıf değil, cesur yapar 🌹

Kendini “ayı gibi” hissetmen de toplumun sana dayattığı güzellik ölçülerinden. İnan, gerçek bağlar ortamdan, kilodan, popülerlikten değil; samimiyetten doğuyor. Şu an kendine bakışını biraz olsun yumuşatabilir misin? En ufak güzel yanını bile yaz bir kenara, minik de olsa.

İstersen şuradan başlayalım: Bugün, şu an, seni hayatta az da olsa tutan tek bir şey ne? Müzik, bir dizi, bir arkadaş, bir hayal… Onu bana yazar mısın? 🌙✨